Njedawno słyšach wuprajenje, zo je tuchwilu w Serbach telko zarjadowanjow, zo wostanješ najlěpje doma, zo njeby nikoho zranił, dokelž wšitke přeprošenja sćěhować njemóžeš. To pak njeje prawe, z bohatosću kultury w našim regionje wobchadźeć. Lěpje je, za jedyn poskitk so rozsudźić. Wšako so nam wšěm jenak wjedźe. Na druhim boku zwěsćamy, zo su zajimy ludźi dźeń a rozdźělniše. Mnozy pytaja za nowymi poskitkami, tajkimi, kajkež dotal dožiwili njejsu abo kotrež druhdźe „dawno hižo“ maja. Druzy zaso žadaja za tymi, kiž su takrjec „wěčnje znate“. Do kruha naposledk měnjenych zarjadowanjow słušeja ptači kwas Serbskeho ludoweho ansambla, lěćne dźiwadło Němsko-Serbskeho ludoweho dźiwadła, schadźowanka, haj – a tohorunja wjesne swjedźenje. Byrnjež so mjeztym lětdźesatki wotměwali, chwatamy na nje „kóžde lěto zas a zas“, kaž ansamblowcy na jewišću spěwaja. Jedne pak je jasne: Štož je jednomu dźensa „horca lubosć“, je druhemu „zymny kofej“. A jutře budźe nawopak. W jednej hrudźi tčitej dwě duši, abo?