K přinoškej Lukáša Novosada w rubrice „Z čěskim wóčkom“ pod hesłom „Łužica za mnje hižo samsna njebudźe“ z 10. septembra 2026 piše Andrea Pawlikowa ze Serbskeho muzeja:

Čěsko-serbske poćahi traja hižo lětstotki a su zwjazane z wosobinami, kiž je wizionarnje nawjedowachu a spěchowachu. Ale tež z ludźimi, kiž je na wšelakore wašnje ze žiwjenjom pjelnjachu. W přinošku naspomnjeni čěscy wučerjo su wažny rěčny šarněr mjez sło­wjanskimaj ludomaj a tež ja jako wobdźělnica kursow Pavela Šlechty a Jana Breindla z toho profitowach. Na Serbow wusměrjena wučba z prizu žorta bě optimalne rěčne hnězdo, kotrež wosebje w intensiwnych prózdninskich kursach přewšo spěšnje přiswojenje čěšćiny garantowaše. Tola bjez wobstajneho nałožowanja nawuknjeneje rěče so efekt zhubi a trjeba přeco zaso inspiracije.