Cyril Pjech z Berlina je swoje mysle w zwisku z interviewom Milenki Rječcyneje z něhdyšim Kamjenskim wyšim měšćanostu Rolandom Dantzom, kotryž su Serbske Nowiny 6. meje wozje­wili, napisał.

W rozmołwje Milenki Rječcyneje z bywšim Kamjenskim měšćanostu dźěše wo jara chutnu wěc, zběhnjenje porodneje kliniki a gynekologije, štož ja jara wobžaruju. Za mnje pak běše tež kónc rozmołwy jara zajimawy, hdźež so knjeni Rječcyna Dantza wopraša, hač je Lessing Serb był. Wón jej wotmołwi, zo z toho njewuchadźa, ale zo měło so to w Kamjencu hišće wuslědźić.

Runje to běch tež jónu spytał. Na Serbskej rozšěrjenej wyšej šuli – njewěm hižo, hač w předmjeće serbšćina abo němčina – storčich ze sobušulerku Jadwigu Rachelic (pozdźišo Mudrinej w Slepom) na tute prašenje. Ja běch so dopomnił, zo sym w knize Michała Nawki „Kwětki“ raz čitał, zo pochadźa swójbne mjeno Lessing najskerje wot serbskeho słowa lěsnik. Po­dachmoj so tuž do Kamjenca a woprašachmoj so tamnišeho ewangelskeho fararja za tym. Tón wězo praji, zo bě Lessing Němc. Nažel tehdy dale za tym slědźiłoj njejsmoj.

Čitarka Regina Šołćina z Konjec poda swoje mysle k dnjej maćerje:

Jan Wjenk z Wotrowa piše:

Wróćiwši so wot wurjadneho před­stajenja „Nalěća“ – zaso jónu po lětach –, začuwam potrjebu, so sobuskutkowacym za wot Kocora a Zejlerja napisane a skomponowane předstajenje nanajwutrobnišo dźakować.

Moje začuća hladajo na zańdźene spomóžne časy, hdźež knježachu lubosć, horliwosć a spóznajomny poćah k naturje, narodnosći a nabožnosći, běchu wusahowace.

Njezwěrju so po dalšim přečitanju słowoskład do spěwa zwjazanych basnjow hódnoćić, ale je jenož z dźensnišim časom přirunować. Něhdy tež njebě wšo w porjadku, ale přirunuješ-li to z dźensnišej dobu, móže ći być druhdy zlě. Hlej tež tučasnje zawrěće Kamjenskeje po­rodneje stacije a před tym Worklečan­skeje chorownje a wuskutki na porod dźěći, kotrež su tola naš přichod abo nic? Bjez tutych potomnikow smy zhubjeni, nic jenož serbstwo, ale tež nabožina.

Diana Šołćina z Róžanta reaguje na zapósłany přinošk Chrystofera Wjenki:

Wo nabožnych a moraliskich zasadach pisać a tola sej zwažić sudźić, je mje při čitanju zamotało. Z kotrym prawom so tu sudźi a wosebje z kotrym měritkom? „Njesudźće, zo byšće sudźeni njebyli. Přetož z kajkimž sudźenjom sudźiće, z tajkim budźeće sudźeni, z kajkejž měru měriće, z tajkej budźe wam měrjene.“ (Mat.7,1-2) Snano měli sej husćišo raz do wědomja zwołać, zo njeje naš nadawk, žiwjenske wašnje druhich zasudźić, samo hdyž našemu swójskemu žiwjenskemu konceptej njewotpowěduja.

Runočasnje pak dyrbimy so w našej towaršnosći raznje přećiwo čłowjeka zacpěwacym tendencam a wuprajenjam wobroćić, kiž so wot prawicarskich stronow zastupuja. Zo so tute akceptuja a za prawe maja, steji w absolutnym pře­ćiwku k hódnotomaj čłowjeskosće a nabožnosće a k moraliskim zasadam. Tajke stejišćo steji tohorunja w přećiwku k centralnym křesćanskim a etiskim hódnotam sobučłowjeskosće.