Na wěsty čas smy „domojnicy“. Wuknjemy serbsce we Wulkich Zdźarach. We wobłuku projekta DOMOJ Syće za serbsku rěč a regionalnu identitu (Zari) smy mała skupina z jědnaće wobdźělnikami. Snano so prašeće: Čehodla wuknjeće serbšćinu? Kóždy z nas ma hinašu přičinu. W běhu časa nas wšitkich zeznaješ.

Wulke Zdźary. Kak wuknjemy serbsce? – Poprawom kaž dźěći. Hrajemy, spěwamy, rejujemy, sportujemy, dóstanjemy wopyt abo sej wulećimy. Naš prěni wulět wjedźeše nas do Slepoho. Pascal Nowak, nawoda Serbskeho kulturneho centruma a sam wobdźělnik projekta DOMOJ, nam wjele zajimawosćow powědaše. Pozdźišo wobhladachmy sej z Jadwigu Malinkowej tamnišu cyrkej. Na Njepilic statoku zetkachmy delnjoserbsku skupinu projekta „Zorja“ a wotkrychmy sej brunicowu jamu z bagrom. Cyły dźeń smy serbowali. Haj, hišće so kopolimy. Ale to budźe.

Mamy wulkotnych wučerjow. Tež rěčna motiwatorka Raphaela Wićazowa je nas hižo wopytała. Wona je recept za zelowe wafle sobu přinjesła. Zhromadnje rěčachmy wo suchich a włóžnych přidawkach, měšachmy krok po kroku ćěsto a napječechmy złotobrune wafle.