Někotři wobydlerjo internata Budyskeho Serbskeho gymnazija su so minjeny štwórtk zetkali, zo bychu zhromadnje plincy pjekli. Cyły dom za słódnym ćěstom wonješe, štož mnohich šulerjow přiwabi.

Jejka za ćěsto smy wuduli. Chcychmy je za wóskowanje jutrownych jejkow ­wužiwać. W horcej pónoji z butru abo wolijom potom jedyn plinc po druhim napječechmy. Při tym dźěłachmy kaž w pjekarni. Zo bychu so złoto-brune plincy spěšnišo na nas smjeli, měješe kóždy swój nadawk. Plincy z nazhonjenjom a z wosebitej techniku – je do powětra ­mjetajo – wobroćachmy.

Prěnja škla ćěsta bě bórze prózdna, tuž změšachmy hnydom dalšu šklu a po tym samo hišće třeću, zo móhli cyły internat nasyćić. Knjez Pöpel dyrbješe dwójce nakupować hić, dokelž přidawki tak spěšnje přetrjebachmy. Hotowy plinc z pónoje hnydom na taler połožichmy, zo móhli jón šulerjo ćopły a čerstwy jěsć. Wulki nawal šulerjow do kuchnje k tomu wjedźeše, zo na kóncu ani jenički plinc wyše njezwosta.