Łužica je moja druha domizna
Milan Hrabal powěda, što je kuzło Serbow, kak jeho Łužica puta a čehodla je zaso wo Serbach basnje pisać započinał
Basnik Milan Hrabal předstaji jutře, štwórtk, w Smolerjec kniharni swoju prěnju serbsku zběrku „Dótknjenja“. Lukáš Novosad je so z nim rozmołwjał.
Wěm, kak hnuty sy, hdyž nowa zběrka wuńdźe. To zawěsće hladajo na Twoju prěnju serbsku zběrku hinak njeje, abo?
Na kóždy pad je to něšto druhe, wšako so w Serbach husto zběrki wukrajnikow njewudawaja. Je to njewšědne a pozběhowace, dokelž moje basnje w rěči wuńdu, z kotrejž so wjele lět zaběram. Sym w Smolerjec kniharni tójšto prapremjerow druhich awtorow dožiwił a wěm, kak tajke zarjadowanja wupadaja. Tuž so wjeselu, zo sym to tónraz ja, kohož dla ludźo přińdu. Za mnje je to wulke dožiwjenje, tež hdyž na swojich přełožowarjow myslu, kotřiž su so jara prócowali, moje basnje zeserbšćić – štož zawěsće přelochko njebě.
Čehodla?
Poezija Hrabala wušła
Stefan Šmit nowy čłon redakcije
Mjeno awtora Stefana Šmita jewi so wot spočatka tydźenja pod tekstami a fotami w Serbskich Nowinach. Najwjetši čas potajkim, čitarstwu přeradźić: 40lětny nazhonity žurnalist, kotryž bě w Lipsku sorabistiku a zapadnu slawistiku studował, je nowy přistajeny redaktor a z tym kruty čłon redakcije našeho dźenika. We Worklecach rodźeny a bydlacy wjelelětny swobodny sobudźěłaćer MDR je mnohim ludźom přez swoje přinoški za „Wuhladko“ a jako moderator za sport we wusyłanju „Sachsenspiegel“ znaty.
Wot lěta 2002 skutkowaše Šmit w Serbskim rozhłosu a jeho wusyłanju za młodźinu, Radijo Satkula. Tež w ZDF a na wšelakich městnach ARD je žurnalistiske nazhonjenja nazběrał. K tomu słušachu štyri lěta w Lipšćanskej wotnožce powěsćoweje redakcije ARD-aktuell, kotraž mjez druhim „Tagesschau“ produkuje. Tež přihladowarjo wusyłanjow „Sport im Osten“ a „ARD Wintersport“ jeho znaja.
Łužiske hudźbne lěćo z barokom a rockom zahajili
Budyšin (SN/bn). „East tales“ (stawiznički wuchoda) mjenuje mjezynarodnje renoměrowany serbisko-pólski cyłk Duo Alianda koncertny program, z kotrymž so wčera lětuše Łužiske hudźbne lěćo zahaji. Saksofonist Michał Knot a akordeonist Bogdan Laketic prezentowaštaj na arealu bywšeho Budyskeho Woclo- a sudobjotwarstwa swojorazne swójske wobdźěłanja twórbow přewažnje jendźelskich mištrow baroka, kotrež (zdźěla) z adapcijemi tohorunja jendźelskeho rocka wudospołništaj. Na wysokim rjemjeslniskim niwowje zahorištaj publikum na přikład z kompozicijemi Henryja Purcella abo Johna Dowlanda a klasikarjemi skupinow The Beatles abo Queen. W běhu programa dźakowaštaj so za přeprošenje do Budyšina, hdźež prěni raz zahudźištaj, kaž tež za rjanu překwapjenku: „Smój hižo wjace hač 1 000 króć po wšěm swěće wustupiłoj, ale žonop za to hišće ženje dóstałoj njesmoj.“
Wudworčenjo do Rumunskeje
Na česć Jakuba Barta-Ćišinskeho
Wotchad na jewišću lěćneho dźiwadła
Budyšin. (SN/CS) Njedźelu su lětuše lěćne dźiwadło z wupředatym poslednim předstajenjom zakónčili. Z wutrobitym přikleskom je publikum hrajerjow, kaž tež mnoho sobuskutkowacych za a při jewišću do zasłuženeho dowola rozžohnował. Tola z tym njebě nimo. Jara emocionalny intendant Němsko-Serbskeho ludoweho dźiwadła (NSLDź) Lutz Hillmann rozžohnowa tohorunja štyrjoch sobuskutkowacych, kotřiž dźiwadło wopušća.
Sönke Schnitzer, kotryž njedawno hišće jako doktor Habermann agěrowaše, wopušći po jenož jednym lěće NSLDź.
Erik Dolata je přirunujo z Schnitzerom hižo stary zajac, kotryž 38 lět na jewišću steješe a na njeličomnych hračkach sobu skutkowaše. Wón so do wuměnka rozžohnuje. Snadź pak hišće jónu jako hosć sobu hraje.
Dołhi puć jako dramaturgowka měješe Eveline Günther. Tež wona so na wuměnk poda. Wona wostanje pak dźiwadłu dale swěrna a budźe swoje „dźěćo“ – Łužiske literarne dopołdnjo dale nawjedować.
Tež wyši hrajny nawoda Stefan Wolfram bě dźesać lět Budyskemu domej swěrny. Wón wěnuje so wot nětka nowym nadawkam.
Dźěłarnička lětsa njebudźe
Młodostni so do Harrachova podali
Lutki a připołdnica zjednoćene
Budyšin (SN/MiR). Sakska towaršnosć Carla Gustava Junga přihotuje z podpěru Budyskeje župy „Jan Arnošt Smoler“ mjeztym třeći łužiski powěsćowy sympozij we Stróži. Na naprašowanje Serbskich Nowin psychoanalytikar a předsyda towaršnosće dr. Křesćan Kessner wobkrući: „Haj, planujemy.“ Tuchwilu předleži němskorěčny program, serbski ma přichodnje slědować. Sympozij wotměje so klětu w juniju w Stróžanskim Domje tysac hatow pod hesłom „Lutki a připołdnica – potajnstwo zemskich duchow a připołdnišeho słónca“.
„Bližimy so z wutrobu a rozumom powědkam a zaběramy so z jich psychologiskim wobsahom“, Kessner podšmórny a skonkretizowa: „W powěsćach, w nich zwobraznjenych figurach a jich dožiwjenjach zwěsćamy wuraz a formu, kotruž dźensniši dźeń jako ,energiju‘ woznamjenjamy. Něhdy su to ludźo skerje ,swětło přirody‘ mjenowali.“ Fachowe přednoški, wuměna a zhromadnosć maja „k nowym dopóznaćam wjesć“.
