Zhromadnje po domiznje pućowali
Ralbičanske wjesne towarstwo je minjenu sobotu swojich čłonow a jich swójby na zhromadne pućowanje k cyganskej studni přeprosyło. Tójšto čłonow je přeprošenje sćěhowało a zhromadnje wotměnjawe popołdnjo w přirodźe dožiwiło. Pućowanje běštaj Achim Měrćink a Weronika Pašcyna organizowałoj.
Dźěl čary wjedźeše po jednej z nowowupisanych pućowanskich šćežkow gmejny Ralbicy-Róžant. Tute wobydlerjow přeprošuja, sej swoju blišu wokolinu znowa wotkrywać. Po puću zhonichu wobdźělnicy tójšto zajimaweho z regionalnych stawiznow, při historiskich měznikach pak nadrobnosće wo něhdyšej hranicy mjez sakskim a pruskim kralestwom. Pućowanje zwjazowaše pohibowanje, domiznowědu kaž tež towaršliwu zhromadnosć a skićeše rjanu składnosć, swójsku wokolinu z noweje perspektiwy zeznać. Halena Jancyna
Wuměna połna zetkanjow a dožiwjenjow
Jedyn tydźeń, dwaj krajej a wjele nowych zetkanjow – na njedawnej lětušej šulerskej wuměnje mjez Ralbičanskimi šulerkami a šulerjemi a chowancami jich čěskeje partnerskeje šulu w Mělníku stejachu předewšěm zhromadne dožiwjenja, zeznawanje a wotkrywanje w srjedźišću.
Prěni dźeń wobhladachu sej zhromadnje Budyšin. Z Bohateje wěže mějachu wobdźělnicy krasny wuhlad na město. Dale dźěše do Małowjelkowskeho prazwěrjenca. Mjez jednotliwymi plastikami móžachu šulerki a šulerjo prehistoriski swět zeznać. Wječor steješe skónčnje wopyt w Ralbicach na programje. Zhromadnje pokazachu Ralbičanscy swojim čěskim hosćom zajimawostki delanskeje wsy. Wosebje cyrkej, kěrchow a šula dachu hosćom dohlad do stawiznow, kultury a wšědneho dnja serbskeje domizny.
Nazwučuja duchowny oratorij
Chór Lipa přebywaše minjeny kónc tydźenja w swojim chórowym lěhwje w Sakskej Šwicy w Rathenje. Nimale 50 spěwarkow a spěwarjow ćělesa pod nawodom Jadwigi Kaulfürstoweje wuži čas za intensiwne proby. W srjedźišću steješe nowy duchowny oratorij za chór, sola a orchester „Znamjenja a dźiwy Jězusa“. Hudźba na libreto Fabiana Kaulfürsta, sam čłon chóra w basu, je z pjera Feliksa Brojera, serbsko-němskeho cyrkwinskeho hudźbnika, organista a komponista, tuchwilu skutkowaceho w Münsteru. Składnostnje klětušeje 120. róčnicy załoženja Lipy Serbskeje je ćěleso kompoziciju skazało. Premjera budźe 17. apryla 2027 w Chróšćanskej cyrkwi, druhe předstajenje wotměje so dźeń na to na samsnym městnje. Solisća přińdu z rjadow spěwarjow ćělesa samoho, instrumentalisća su młodźi Serbja z wokoliny.
Na dobro swojeje šule běhali
Wosebity posledni šulski dźeń do nazymskich prózdnin mějachu minjeny pjatk holcy a hólcy Serbskeje zakładneje „Šule Ćišinskeho“ w Pančicach-Kukowje. Na dworje klóštra Marijineje hwězdy w Pančicach-Kukowje su woni wosebity darjenski běh swojeho kubłanišća organizowali. Při nazymskim wjedrje startowachu nimo šulerkow a šulerjow zakładneje šule tež dźěći z pěstowarnjow Pančic-Kukowa a Wotrowa kaž tež šulerki a šulerjo spěchowanskeje šule swj. Jana.
Do Slepjanskich kónčin sej wulećeli
Při najkrasnišim wjedrje su sej čłonojo Budyskeje župy „Jan Arnošt Smoler“ z busom do kónčin wokoło Slepoho dojěli. Rodźenu Trjebinjanku dr. Ruth Mroskojc běchu sej jako wěcywustojnu přewodźerku po kónčinach jeje domizny přeprosyli. Hižo w busu poda wona wobdźělnikam župneho wulěta dohlad do wosebitosćow Slepjanskich kónčin a pozdźišo tež wo slepjanšćinje kaž tež wo mjenach dworow a ležownosćow.
Prěnja stacija wuprawy běštej zakładna a srjedźna šula w Slepom. Tři holcy w Slepjanskej drasće nas serbsce spěwajo z chlěbom a selu witachu. Wjednica zakładneje šule Nadine Stelzerowa nas wo dobrych nazhonjenjach, ale tež wo problemach informowaše. Tak wojuja wo ministerialnu podpěru, wšako njeliča jako prawa „serbska šula“. Zahubne je, zo na přikład pobrachowacych wučerjow dla tydźensce prawidłownje 14 hodźin serbšćiny wupaduje. Hibićiwy nawoda tamnišeje srjedźneje šule Jan Hrjehor nas po rumnosćach wodźeše. Wobdźiwachmy nowu sportownju a biblioteku kaž tež wurjadnje wuhotowane fachowe kabinety.
Do Rudnych horin sej wulećeli
Při najrjeńšim nazymskim wjedrje poda so njedawno skupina wuměnkarjow na přeprošenje Serbskeho šulskeho towarstwa na wuprawu do Rudnych horin. Po awtodróze dźěše přez Drježdźany do směra na Kamjenicu a dale přez Annaberg-Buchholz do Cranzahla na dwórnišćo Šmrěčničkoweje železnicy (Fichtelbergbahn). Čara za parnu lokomotiwu bu w lěće 1897 dotwarjena. Ze spěšnosću 25 km/h jědźechmy něhdźe 17 kilometrow po pisanej krajinje směr Oberwiesenthal. Darićelka bě so wo to postarała, zo sydaše po puću za kóždeho słódna kapka.
Jasne hłosy wšitkich zahorili
Slepo. Chór Lipa z Pančic-Kukowa je předwčerawšim, njedźelu, w Slepom nazymski koncert wuhotował. Tajke wurjadne dožiwjenje lědma hdy dožiwjach. Přichwatało je něhdźe 90 wopytowarjow. Za nich dyrbjachu zdźěla hišće stólcy přistajić. Hižo wot prěnjeho spěwa „Ha widźu-li ptačata ćahnyć“ běch přewšo hnuty. Tónle spěw smy naposledk k pohrjebej našeje Leńki Nowakoweje spěwali. Tehdy začuwachmy, kak ptački preč ćahnu, jako so kašć do zemje pušći – to so něšto pola nas zhubi. Ale nětko je tute „Ha widźu-li ...“ nas nutřkownje wotewzało. Jako potom hišće Fabian Kaulfürst kóždy programowy blok w slepjanšćinje připowědźi, docpě chór tež wutroby poslednich připosłucharjow. Wosebje jasnosć jednotliwych hłosow zmóžni teksty połnje zapřimnyć. Móžu sej derje předstajić, kelko zwučowanjow je trěbne, doniž tajkile wustup bjez techniki njezmištruješ. Wulki kompliment na tymle městnje dirigentce Jadwize Kaulfürstowej. Dobra ideja bě tohorunja wobsahi spěwow němsce na programowe cedlki napisać. Derje, zo publikum z přikleskom njelutowaše.
Skulptury při skale sej wobhladali
Miłoćicy. Šulerjo 10. lětnika Serbskeje wyšeje šule „Michał Hórnik“ Worklecy mějachu minjenu wutoru pućowanski dźeń. Dopołdnja zetkachu so při Miłočanskej skale, zo bychu sej tam skulptury wobhladali. Hubert Lange z towarstwa Kamjenjak młodostnych před arealom powita a jich po muzeju pod hołym njebjom wjedźeše. Wón jim najwšelakoriše skulptury z drjewa, ze zornowca a železa pokaza a jim rozkładźe, što běchu wuměłcy stworili a kotry woznam skulptury maja. Šulerjo mjez druhim zhonichu, zo wuměłcy, kotrychž dźěła su při Miłočanskej skale wustajene, z cyłeho swěta pochadźeja.
Po něhdźe hodźinje swobodneho časa mějachu šulerjo nadawk, skulpturu narysować, kotraž so jim najlěpje lubi. W šuli mjenujcy pozdźišo sami skulpturu z wapna zhotowja.
Mirija Rodewaldec
Šulscy sanitetarjo so wubědźowali
Halle nad Solawu. Na „Olympiadźe wumóžnikow“ su so zašły kónc tydźenja w Halle nad Solawu tež šulscy sanitetarjo z Budyšina wobdźělili. Na krajnym wubědźowanju Johanitow běchu młodźi Budyšenjo dosć wuspěšni.
Mjez wobdźělnikami krajneho wubědźowanja njeběchu jeničce mustwa ze Sakskeje, ale tež ze Saksko-Anhaltskeje a z Durinskeje. Tež šulscy sanitetarjo Budyskeho Serbskeho gymnazija běchu sej tam dojěli, zo bychu so z druhimi cyłkami měrili. Wobdźělnicy mějachu w napodobnjenych, ale realistisce skutkowacych scenerijach dopokazać, što wědźa a zamóža. To běchu na př. wobchadne njezbožo, ćeže z krejnym wobtokom abo zranjenje dla spalenja.
Na slědach pólskeho spisowaćela
Čłonojo Maćicy Serbskeje su na swojim lětušim wulěće zašły pjatk popołdnju Muzej Kraszewskeho w Drježdźanach wopytali. Tam je hišće hač do 25. oktobra wosebita wustajeńca wo tak mjenowanej sakskej trilogiji z pjera pólskeho spisowaćela a redaktora Józefa Ignacyja Kasselskeho a jeje sfilmowanju („Sachsens Glanz und Preußens Gloria“) zarjadowana. Prěni roman trilogije bě w lěće 1956 w přełožku Antona Nawki z titlom „Hrabinka Kozelska“ tež serbsce wušoł. Dalšej dźělej „Brühl“ a „Ze sydomlětneje wójny“ je dźenik Nowa doba w lětach 1964/65 kaž tež 1978 w pokročowanjach serbsce wozjewjał.
