„Po swjatkach kiwa nam róžow Jan“ abo „Swjaty Jan je róžow nan“ – kajkej to wobrazliwej serbskej přisłowje. Měsac junij wabi do přirody. Přihladujemy wišnjam při zrawjenju, wupruwujemy wodu w lěsnym haće a šćipamy kwětki do wěnca.

Dźesatk wjac tajkich přisłowow namakamy w zběrce „Přisłowa Serbow“ Jana Radyserba-Wjele, jeničce hdyž za słowom „Jan“ pytamy. Junij, abo kaž Serbja­ tež praja smažnik, je měsac zwjetša­ přijomnje ćopłych dnjow a nocow, w kotrychž swjatojanska muška ze swojimi so błyšćatymi křidleškami „nócnych hawronow“ wobkuzłuje. A njeklinči hnydom tež spěw „Z dychom swjatoh Jana“­ z pjera Korle Awgusta Kocora a Handrija Zejlerja we wušomaj, w kotrymž wonaj krasnosć róže a prócu druhich kwětkow wopisujetaj, so róži při­měrić. Na te wašnje zeznajemy z hordosću so šěrjacu makojcu, z hłójčku šěrokej so pukacu naliku, pyšne somotki a połnu malwu. Na kóncu pak při tym wostanje: Aj, ty róža najrjeńša, ...