Dwurěčnosć jenož zapadnje Nysy dožiwili

Pokazam ći něšto, pój, pojědźemy na wulět“, praješe mi spočatk awgusta před štyrnaće lětami w běhu ferialneho rěčneho kursa jedyn z wučerjow Dušan Šołta. Nic jenož mi. Na kóncu smy pjećo – Dušan,­ moje sobukursistki Jitka, Eliška a Svatava a ja – z lektorowym awtkom do Zhorjelca na festiwal nadróžneho dźiwadła ViaThea wotjěli. Su mi jenož někotre dopomnjenki zwostali: Atmosfera stareho města, w kotrehož kulisach je so klankowe a pohibowe dźiwadło hrało, nóc jako jedyn z wažnych dźiwadłowych akterow abo naša Svatava z Dolních Bojanovic, kiž bě tak drobnuška, zo njeje přez hłowy ludźi ničo widźeć móhła a tohodla je wšitke předstajenja na mojim tyle sedźała.­ Lěta dołho sym sej slubił, zo chcu festiwal hišće­ jónu dožiwić. Jako bě lětsa kulojty třicety jubilej, sym swojej žonje a synej prajił: „Pokazam wamaj něšto, pójtaj, pojědźemy­ na wulět.“