Serbska rozhłosownica Monika Gerdesowa so ze swojim powołanskim skutkowanjom rozžohnuje

Njedaloko Hórnikoweje w Chrósćicach, trochu zboka jězdnje steji postawa, slěbrojće so zybolaca. W ruce putniski kij, z nachribjetnikom a swojoraznym kłobukom na hłowje, sej muž z metala a drjewa z wulkimi krokami swět zdobywa. Za nim steji žołte domske, při kotrymž wabi zelena oaza putniskeje hospody k wotpočinkej. Za njej so mnozy prašeja, kotřiž po ekumeniskim putniskim Jakubowym puću nóžkuja – put­nikujo abo tež pućujo – cyle po začuću. A za wšěm tym steji so smějkotajo Monika Gerdesowa z wočomaj, kotrejž stej swět hižo w mnohich barbach widźałoj. A tule pisanosć wona do swojeho drje skromneho, tola z wutrobu wuhotowaneho refugija wita. Bórze, lěpje prajene wot jutřišeho, změje wona chwile, bjez někajkeho powołanskeho ćišća abo wonajkich zawjazanjow po šćežkach, pućach a dróhach tohole swěta nóžkować.