Jan Wjenk z Wotrowa piše:

Jako wobdźělnikaj hojenskeje kury mějachmoj z mandźelskej hody wopyt z přiwuznistwa, kiž mi horšć Serbskich Nowin z hodownymi postrowami sobu přinjese.

Wólneho časa dla čitach prěnje strony wudaća 12. decembra, hdźež rěka, zo njemóže šefredaktor wopřimnyć, „čehodla so dźensniši čas tak mało diskutuje“ atd. Tež Posoł skoržeše, zo mało ludźi něšto napisa.

Dźěchmoj kaž přeco – nic jenož hody, ale tež kóždu njedźelu – kemši. Tam ­přińdźe muž z psom, z paskom přičinjenym, wšako bě tam jenož horstka ludźi. To hišće widźał njejsym. Mysleše sej wón, zo je kaž wóslik a woł w Betlehemje tež pódla?

Widźachmoj pak, kak w zwučenym času farar sam wšo přihotowaše: zwonješe, čisła kěrlušow won powěsny, kantorješe, bjez ministrantow. Mužej da wočinjene Swjate pismo k předčitanju a swěčki zaswěćić a wšo, štož k wonkownemu wobrazej kemšow słuša. Jedna mać pósła pjećlětnu dźowku z korbikom pjenjezy hromadźić. Myslachmoj sej po wonkownym wobrazu: Štó so wo wobjed duchowneho stara?