Budyšin (SN/StŠ). Jako Markus Dej lětsa kónc junija swoje třilětne wukubłanje na pjekarja z cyłkownym přerězkom 2,0 wotzamkny, bě na swój wukon přewšo hordy. „Wědźach, zo směm so z tym na lětušim wubědźowanju młodych pjekarjow wobdźělić“, mi tróšku wučerpany młody muž powěda, jako so dopołdnja po jeho wosom hodźinow trajacej słužbnje na rozmołwu zetkamoj. „Zahe stanyć mi ničo njewučinja. Kóžde ranje, hdyž do ćěstarnje zastupju, mje tuta wosebita wóń pozbudźuje a pohonja so do dźěła dać a swoje mocy zasadźeć a swoju lubosć k tutomu rjemjesłu pokazać z tym zo napjeku čerstwe, rjane a wosebje słódne całty a chlěby. Hižo jako dźěćo sym rady z maćerju sobu k pjekarjej chodźił, wónje a wězo słódneho pječwa dla. Zo sym mjeztym sam tak daloko, zo móžu wšo to napjec, mje fascinuje, to je woprawdźe moje powołanje.“

K pjekarstwu wšak bě Markus Dej skerje­ připadnje přišoł. Dokelž bě jeho nan znateho Budyskeho pjekarja Dietera Marxa znał, je jako młodostny w Budy­šinje praktikum přewjesć móhł. „Hižo po druhim praktikumje bě jasne, zo po šuli tule w zawodźe wukubłanje na pjekarja zahaju.“