W Čornym Chołmcu wulkotny dworowy swjedźeń dožiwili

Telko zajimowanych wopytowarjow kaž minjenu sobotu drje su w Čornym Chołmcu lědma hdy widźeli. Po wjesnym puću kaž tež na dohromady jědnaće statokach je so ze swójbami a dźěćimi jenož­ tak mjerwiło. Kóžde třeće lěto přeprošuja Čornochołmčenjo na dworowy swjedźeń.

Tak móžachu hosćo wot dopołdnja hač do wječora po Krabatowej wsy dundać, hladać, słuchać, wobdźiwać a woptawać. Podobnje, kaž znajemy to wot folklornych festiwalow w Chrósćicach, bě tež tu kóždy statok z lubosću wupyšeny. Wobsedźerjo poskićowachu kofej, plincy a samopječeny tykanc, z barow předa­wachu alkoholiske napoje. A nawarili běchu słódne kuski do brjucha: kwasnu poliwku, chrěn z howjazym mjasom, gulaš z dźiwinoweho mjasa, hrochowu poliwku a druhe dobroty. Na přitulnych dworach sedźo sy móhł najwšelakoriši stary ratarski grat, kiž bě wokoło domskich a na zahrodach wustajeny, wobdźiwać. Po wjesnym puću jězdźeše stary běrnjacy parjak na koleskach, z kotrehož poskićowachu čerstwe parjene běrny.

Na dźesatym serbskim ewangelskim domizniskim dnju 18. junija je wón w Židźinskim chórje ze sylnym hłosom sobu spěwał. „Smy swjedźensku Božu słužbu w Sprjejčanskej cyrkwi sobu wuhotowali. Mje stajnje znowa zahorja, kak Serbja hromadźe dźerža. Runje domizniski dźeń je kóždolětny wjeršk w našim wosadnym žiwjenju“, powěda Dirk Nasdala z ewangelskeje Janskeje wosady we Wojerowskim starym měsće. Jeho mandźelska Sigrun hižo wjacore lěta na swjedźenskich kemšach próstwy sobu čita. Wobaj čujetaj so ze serbskej kulturu wusko zwjazanaj. Na kemšach so wonaj serbsce sobu modlitaj.