Sara Mičkec z južnotirolskeho Mareo wupraja so k přilopkej SN wo Domoj-kursu Zari:

Fakt, zo wukubłani wučerjo njedo­činja, šulerjow ze serbskej maćeršćinu spisownu serbšćinu dospołnje nawučić a zo korektorojo SN we wšědnym stresu njedohonja, wšitke stilistiske njeleposće z přinoškow wumazać, njerěči dawno hišće za to, zo so toho wzdamy, wučerjow serbšćiny wukubłować abo zo zalutuje LND městno stilizatora w SN.

Podobnje njeje fakt, zo lědma štó w běhu dźewjeć měsacow nowu rěč perfektnje nawuknje (štož wotwisnje wot definicije za wobknježenje rěče ani do kónca ži­wjenja móžno njeje), přičina za to, błóto na tuchwilu najinowatiwniši program za sposrědkowanje serbšćiny mjetać.

Kaž w přinošku steji, docpěja wobdźělnicy Domoj-kursa niwowaj B1 a B2 zhromadneho europskeho referencneho ramika, potajkim samsnej, kajkejž maja sakscy šulerjo w běhu wobdźělenja na předmjeće cuzeje rěče docpěć.

Regina Šołćina z Konjec piše: Hódni wěčnoh‘ wopomnjeća – woprawdźe?

Započinam z historiskim datumom: 30. januar 1971. Tón dźeń bu kolebka za jenički serbski muski chór, Delany, stajena, a to na 50ćinach tehdyšeho Ko­nječanskeho wjesnjanosty Mikławša Henča. Črjódka spěw lubowacych muži a mjez nimi pozdźiši zwólniwy dirigent Alfons Hrjehor. Gratulanća so při wjesołej naledźe a piwku rozsudźichu, załožić chór a z ideje wurosće lětdźesatki trajacy swěrny skutk. Přeco wjace muži, kiž mějachu hłós a lubosć za spěwanje, so přidružeše. Alfons, sam akordeon hrajo, pohonjowaše kaž tajki dobry „pastyr“ swoje „wowcki“ a woni jemu disciplinowane ze zahoritosću a pilnosću posłuchachu. Tak bu zwučowanska wutora „swjata“. Tutón wječor wšě druhe dźěła wotpočowachu.

Christiana Piniekowa z Choćebuza ma přispomnjenje k přinoškej w młodźinskej přiłoze wo generacijach:

Kristina Rječkec z Njeswačidła piše:

Njejsym drje kritikarka, ale chcu rady někotre chwalobne słowa wo zarjadowanju wutoru w Serbskim ludowym ansamblu zwuraznić:

Rejowanski kruch „Smy! – Bin ich?“ Lipšćanskeje choreografki Gundule Peu­thert je so přewšo poradźił. Začuwaš ­žiwosć a intensitu, kotraž za tym tči. Krótke interviewy wo temje serbska identita z hornjo- a delnjoserbskeje ludnosće a krótke sekwency rejwarjow/-kow wo jich kulturnych korjenjach sčinja kruch duši bliski a začujomny. Hudźba z miksom moderny a folklory w nowym stilu přitula so perfektnje kostimam a zwjazuje wobłuk ludowych rejow z inowatiwnej wurazowej reju. Kostimy skutkuja lochke a nic postajene. Běłosć drasty kaž tež lochkosć płata njesetej temu z jasnosću k přihladowarjej. Ornamenty na hornich dźělach drasty (na bluzach, lacach, košulkach, tank-topach) přadu nitku k pochadej abo začuću za serbstwo.

Kołki ze serbskimi motiwami, kiž so w času rejowanskeje performance na kožu kołkuja, maja imensnu symbolowu móc a trjechja runjewon do duše.