Chcemy jich měć – tych małych a najmjeńšich w našich serbskich zarjadnišćach – na kóždy pad. Při tym pak mamy starosće. Kak jich dóstać do muzeja, dźiwadła, instituta abo nakładnistwa, wosebje w prózdninach? Nó, so wě, z busom. Ale hdy busy do Budyšina, hdźež je najwjace z tutych serbskich zarjadnišćow, jědu? W prózdninach njejězdźi ani šulski bus. Tón by za prózdninske dźěći w horće tež přezahe wotjěł. A knihować wosebity bus je droha naležnosć. Za to nimaja dźěćace zarjadnišća pjenjezy. Kak problem rozrisać? Trjebamy ideje! Na jednym boku móhli pruwować spěchowanske srědki Sakskeje. Na druhim boku su serbske institucije same prašane. Wone móhli ze swojimi poskitkami, wosebje w lěćnym času, bóle w hortach prezetne być. W tychle tydźenjach wšak maja dźěći a kubłarjo chwile, so intensiwnje z mnohimi projektami zaběrać. Milenka Rječcyna