„Won do swěta“ rěka nowa serbska inscenacija, kotruž Němsko-Serbske ludowe dźiwadło wot 18. oktobra ducy po Hornjej Łužicy předstaja. Hra wotbłyšćuje wosud wupućowarjow, kotřiž su Łužicu před wjace hač 175 lětami wopušćili, pytajo za nowej domiznu zwonka Europy. Bosćan Nawka je so z awtorku a režiserku Esther Undisz rozmołwjał.

Knjeni Undisz, čehodla sće sej runje wupućowanje jako temu wuzwoliła?

E. Undisz: Prěni nastork sposrědkowała bě Madleńka Šołćic, kotraž inscenaciju jako hóstna dramaturgowka přewodźuje. Dalši aspekt je, zo njeinscenuje dźě prěni raz w NSLDź. Tak sym w kantinje tójšto anekdotow wo wulěće do texaskeho Serbina zasłyšała, hdźež předstajichu mjez druhim klankarjo hru „Cowboy Tom a dyrdomdej ze zaka“ we wobłuku swjedźenja Wendish fest. A střeća mje tema zajimuje, dokelž sym potomnica něhdy wupućowanych z korjenjemi w Elsaskej a Banaće.

Sće zawěsće wobšěrnje rešeršowała, štož hodźi so nic naposledk z připowědźe hry wučitać. Na kotre žórła złožuje so „hudźbno-sceniska kolaža“?