Meja je po tradiciji najrjeńši čas, so z kwasom zaběrać – w nalěću je zeleń přirody w połnej pyše, ale hišće bjez slědow strapacow wjedra, kotrymž je cyłe rostlinstwo kóžde lěto znowa wustajene. Zeleny kwas je a wostawa symbol čerstweje lubosće – najebać to, zo so na mandźelskich seminarach tež w katolskich Serbach lěto a wjac porow wobdźěla, kotrež su hižo mnohe lěta hromadźe žiwe a druhdy samo hižo dźěći maja. To je mjeztym normalne, a njedawno su wo tym samo w telewiziji powědali. Wěrowanje dawno hižo njeje zastupny lisćik do poćaha, w kotrymž partnera dru­heho splaha „póznawaš“, kaž tak rjenje w Starym zakonju čitamy, resp. z nim „jedne ćěło“ tworiš, kaž to hač do dźensnišeho rěka. A dawno nimo su tež časy, hdyž běše kwasna hosćina fascinowacy kulinariski wućek ze skromneho wšědneho dnja. Při­wšěm njeje kwasowanje swój wusahowacy fundamentalny powabk zhubiło, nawopak. Runje dokelž „njedyrbi“ so nichtó dźěsća, konwencije abo rozdźělenja zamóženstwa dla zwěrować dać, je to najwyši swjedźeń wobkrućenja swobodneje lubosće.