Septemberski zešiwk kulturneho časopisa prosy nas do rejki. Za słónčnu róžu na titulnym wobrazu, kotruž je Mario Ošika z wolijowymi barbami stworił, je to poslednja reja, jeje zornjatka su dozrawili a widźimy ju k zemi so nachileć. Lěćo pomału dospěwa, tak rysuje to w swojej basni tež Benedikt Dyrlich. Ale hišće rejujemy, a k rejam nam ze swojim akordeonom hudźi Marek Slodička, z kotrymž je so redaktorka Rozhlada na jeho dźěłowym městnje w Serbskim instituće w Choćebuzu na rozmołwu zetkała. Walčik wjerći so nimo pisanskich blidow pjećasydomdźesatlětneho instituta. Za nimi staraja so rěčespytnicy dźensa kaž hižo před lětdźesatkami wo normu spisowneje rěče – dr. Anja Pohončowa a dr. Fabian Kaulfürst rozprawjataj nam wo kodifikaciji serbšćiny. Zetkamy so w časopisu z čłonami Radworskeje katolskeje hólčiny (1933–1936). Tute towarstwo nam Hilžbjeta Delanec jako šulerka w swojim mytowanym fachowym dźěle wotkrywa. Žołmy morja rejuja před kupu Helgoland, a swoje myslički po lekturje wotpowědneje basnje J.B.-Ćišinskeho posrědkuje nam Fabian Kaulfürst.