Matthias Körner

Hanka bě ćeta kaž žana druha. Bě hišće starša hač moja wowka a mi wosta hódančko, kak je z nami přiwuzna. Předewšěm bě wona połna potajnosćow.

Jónu patoržicu widźach, kak wokoło swojeho doma běhaše. Tři króć, při tym šćerkotaše z kruwjacym rjećazom.

Daas värtraibt die Raattän, mi wona wujasni.

Chcych ćeknyć. Wona dźeržeše mje kruće za kapucu a praji: Die Raattän värtraibt daas, niicht den Weih­naachtsmaann und niicht klaine Juungkän.

Hdyž so w přiwuznistwje za Hanku wuwoprašowach, rěkaše přeco: Hanka njeje kaž my. Ta je typisce serbska.

Prašach so dale: A što je typisce serbske? Nó kaž Hanka je, wotmołwichu.

Hanka wěrješe do třoch wěcow: Zo je serbski kral hišće žiwy, do Bóhtónknjeza a do serbskeje bohowki Žiwy. Ta bě na Prašicy pola Budyšina doma, wo kotrejž rěka:

„Na jeje wjeršku je přiroda kopicu škałbow a skałow tworiła. Na jednej z najwyšich je serbska bohowka Žiwa stała. Ludźo k njej putnikowachu, tak powěsć praji, a so jeje wo radu prašachu.“