Dźenik wuprawy studentow sorabistiki Lipšćanskeje, Praskeje a Drježdźanskeje uniwersity do Slepoho, we wulkim róžku 2026

9. februara 2026, 10:30

Sedźu na dźěle. Za woknom so hdys a hdys­ z mróčelow słónco smějkoce. ­Cyły Serbski dom je homeoffice dóstał, dokelž běchu jara hubjene wjedro připowědźili. Por zmužitych sobudźěłaćerjow (wosebje Budyšenjo) najebać to w běrowje koka. Čitam čěske powěsće: „Kolaps na awtodróze D1“, „Ćahi steja woškrota dla“, „WODŹERJO WOSTAŃĆE DOMA“. ­Započinam krizu dóstawać – popołdnju wočakuje mje wulět do Slepoho a slubich, zo po puću štyrjoch dalšich studentow zezběram. Z njebja prěnje sněženki padać počinaja. Hladam, hač mam hišće někotre nadhodźiny wyše, a w panice ­ćěkam ze Serbskeho domu k swojemu awtu. Tole so derje skónčić njemóže … ­Jědu 30 km/h pomału, puć z Budyšina do Kamjeneje traje město zwučenych dwaceći pjećdźesat mjeńšinow. Přede mnu leža hišće Łušć, Pančicy a Sulšecy.

9. februara 2026, 13:56