Na kulturnym polu nazhonjamy w Serbach wjele, štož je nam blisko a lubo. Ale tež to, štož je daloko preč, zamóže nas jimać a nam nowe impulsy dawać. Wo tym so w tutej rubrice pisa.

Jedna z tych knihow, kiž sym jako dwanaćelětna přeco zaso čitała, je „Dźenik Anny Frank“. Jednora kapsna kniha, zapadoněmske wudaće, bě so do staršiskich knižnych polcow dóstało. Dźensa steji kniha w mojim kamorje. Strony wupaduja. Ale dopomnjeće na wosud židowskeje holcy, na jeje putace­ wopisanje žiwjenja w chowance w Amsterdamje za čas nacistiskeje wobsadki mje njepušći. Najskerje je to jedna z přičinow, zo so stajnje znowa za stawizny a wosudy Židow zajimuju­. W dowolu w krajach wuchodneje Europy storčiš spochi na jich pozabyte slědy.