Kryštof Peršín rozprawja wo swojim dowolu w Španiskej – 1. dźěl
Sym sedźał w móličkej španiskej korčmičce w měsće San Lorenzo de El Escorial (někak 40 kilometrow daloko wot Madrida) a mój zymski dowol je był runje w połojcy. Běch jenički hósć, kiž je tam sedźał. Wšako wobjedujemy za Španičanow w njezwučenym času. Praju k tomu jenož, zo mjeztym zo my njedźelu w dwanaćich hižo za blidom sedźimy, w Španiskej so w tym času hakle hłowna Boža mša započina. Mějach so runje bědźić z talerjom połnym howjazych žołdkow, włóskeho hrocha, tučneho swinjaceho mjasa, španiskeje paprikoweje kołbaski „chorizo“ a krejneje kołbaski. Bě to Bože wjedźenje, zo běch so rozsudźił, nic w póstnym času prózdninować! To wšo bě začinjene z papriku a na powjerchu płuwachu hoberske woka oliwoweho wolija. Jědź wuběrnje wonješe a skónčnje spjelni so mi mój kulinariski són – runje za tutej jědźu, typiskej Madridskej specialitu, běch so cyły swój dowol žedźił. Howjaze žołdki so mjenujcy dźakowano swojej strukturje w šiji tak łahodnje začuwaja, hdyž je póžěraš.
