Hórki (SN/StŠ). Nimale dwě hodźinje je so dźensa rano po Serbach podešćowało. Běše to nuznje trěbne a dołho wočakowane přirodne krjepjenje zemje. W Hórkach, tak Roswita Šmitowa, su dźensa mjez štyrjoch a krótko po šesćich nimale dwaceći litrow z njebja přišli. „Ja běch hnydom rano w zahrodźe pohladać, je widźeć, kak rostliny wodu trjebachu“, Hórčanka powěda. Tež w Pančicach-Kukowje je so nowy dźeń z tójšto dešćom započinał. „Hižo wčera je so dopołdnja tróšku pokapało, to pak njebě přewjele – jenož někak dwaj litraj abo tři. Dźensa rano, jako sym so na dźěło podał, sym do našeje zahrody pohladnył. Tam běchu pola nas doma wjace hač 25 litrow w měrjenskim nopašku. Potajkimje so wčera a dźensa dohromady nimale 30 litrow našło. To so jenož rostliny w zahrodźe njewjesela, ale tež ja. Nětko su moje sudy a připrawy, w kotrychž dešćikowu wodu z třěchow hromadźu, zaso połne wody“, praji Jan Ješka.