Kryštof Peršín rozprawja wo swojim přebytku w nazymskich prózdninach
Zo je piće čaja jedyn z mojich woblubowanych konikow a zo pomha mi tutón napoj přez dolinu sylzow kročić, kotruž druhdy tež žiwjenje mjenujemy, njetrjeba so wobšěrnje rozpowědać. Wšako započina tež znaty jendźelski spisowaćel Henry James swój roman „Portret damy“ ze sadu „Pod wěstymi wuměnjenjemi eksistuje w žiwjenju jenož mało wokomikow, kotrež su přijomniše hač chwila, wěnowana wobrjadej znatemu jako popołdniši čaj.“ Skedźbnju serbskich čitarjow na jedne: prajiwši „čaj“ měnju woprawdźity, prawy čaj. Nic wone zelowe wotwary, kotrež maja Serbja po wšěm zdaću za jenički eksistowacy čaj. Přetož njedožiwich při swojich wjacorych wopytach pola Serbow (nanuzowach so zwjetša sam, podobnje kaž lětsa na samo dwaj kermušnej wobjedaj – cyrkwinski dźak Serbskemu rozhłosej a hospodliwymaj serbskimaj swójbomaj!), zo by so w serbskich domjacnosćach abo institucijach prawy čaj poskićował.








