Město do Ralbic su dźěći dźensa rano do Chrósćic jěli
Chrósćicy/Budyšin (SN/BeW). Wulke bě dźensa wjeselo za pjerachow Chróšćan kołća a wobydlerjow Domu swjateje Ludmile w Chrósćicach. Běrtl lěta dyrbi kołć twarskich dźěłow dla hižo bjez swojich małych dźěłaćerjow wuńć a tež w starowni so ludźom pomału za dźěćimi styska. To bě kubłarjam z pohonom, sej dźeń swjateho Měrćina w Chrósćicach zarjadować, rjekny kubłarka Silwana Gruberowa. Tuž so dźěći dźensa rano před tamnišej starownju zeńdźechu a jako tež hišće swjaty Měrćin na swojim konju přijěcha, bě překwapjenka za wšěch ćim rjeńša. Ani dešć ani jěre nowemberske wjedro njejstej pisanu skupinku wottrašiłoj, jako scenu zahra, spěw zaspěwa a na kóncu wězo přikładnje słódkosće dźěleše. Dźěći a wobydlerjo starownje wšak so hižo derje znaja. Hakle njedawno na domchowance bě sej skupinka seniorow do Ralbic dojěła, zo bychu pjerachow wopytali. Snano so jim tež w adwenće mały wulět poradźi, rjekny sobudźěłaćerka domu swjateje Ludmile.






