Janšojske žony w Praze zajim zbudźili
Prěni slam reporterow w Budyšinje
Hižo dźesać lět prezentuje organizacija Headliner swójsku show, w kotrejž reporterojo z cyłeje Němskeje sobu skutkuja. Show předstajeja po wšěm kraju a wčera pobychu z njej w Budyšinje, hdźež běchu tež lokalni nowinarjo přeprošeni. Štyrjo reporterojo předstajichu najžortniše nazhonjenja swojeho powołanskeho žiwjenja.
Budyšin. (SN/jp) Lětsa maja organizatorojo slama reporterow wosebity jubilej. Dźesać lět komedijowu show lokalnych nowinarjow mjeztym přewjeduja. Wčera wječor prošachu reporterojo organizacije Headliner na žurlu Serbskeho ludoweho ansambla (SLA). Intendant SLA Tomas Kreibich-Nawka witaše wyšeho měšćanostu Budyšina Karstena Vogta (CDU), sakskeho kultusoweho ministra Conrada Clemensa (CDU), kaž tež štyrjoch žurnalistow tudyšich nowinskich redakcijow. W publikumje bě zdobom 50 šulerjow Budyskeho Friedricha Schilleroweho gymnazija, kotřiž su z wčerawšim předstajenjom medijowy projekt zahajili.
Na „balkonje“ tydźensce hudźa
Budyšin (SN/bn). „Wutrobnje witajće na zazběh pjateje sezony Kulturneje zahrody. Znowa smy pisany program zestajili, z kotrymž předstajimy tři měsacy dołho stajnje sobotu wotměnjawu hudźbu na ‚najrjeńšim balkonje Budyšina‘!“ Z tymile słowami zahaji intendant Serbskeho ludoweho ansambla Tomas Kreibich-Nawka předwčerawšim lětuši rjad koncertow pod hołym njebjom, wotměwacy so runja minjenym lětam na bywšej Budyskej byrgarskej zahrodźe pod Röhrscheidtowej baštu. Prěnju połdekadu zjimajo wón zwěsći, zo je so „po hdys a hdys horbatym puću poradźiło, format etablěrować a publikumej serbskich, němskich a mjezynarodnych wuměłcow wuspěšnje prezentować.“ Zdobom wón přizna, zo so Kulturna zahroda dotal z „čornymi ličbami“ hordźić njemóže. „Ćim bóle dźakuju so našim sponsoram, kotřiž nas swěru a šćedriwje podpěraja, kaž tež barje Sundowner, kotraž je wot spočatka z našim kooperaciskim partnerom“, Kreibich-Nawka zjima.
Inspiracija z wukraja
Drježdźany (dpa/SN). Awtor Lukaš Ričel je lětsa swój třeći roman „Sanditz“ publikował. W srjedźišću jednanja steji Wenclec swójba a jeje stawizna wot 1970ych lět hač ke koronapandemiji a k spočatkej wójny w Ukrainje. Roman je swójbna a towaršnostna chronika. Sanditz je fiktiwne łužiske město blisko brunicoweje jamy. Ričel přiruna je z Kamjencom, Zhorjelcom, Žitawu a Běłej Wodu. We Worklecach narodźeny je rešeršujo za swój roman mjez druhim Ukrainu wopytał, zo by swójske dožiwjenja wosrjedź wójny do njeho zapřijeć móhł. Wón je so z ćahom přez Pólsku do kraja podał, hdźež hranicu přeprěčiwši wusyk zapusćenja a dołhe rynki žonow a dźěći, čakacych na to, kraj skónčnje wopušćić směć, dožiwi. Ričela su tele wobrazy po swójskich słowach tak šokowali, zo je do dźensnišeho předźěłać njezamó.
Po premjernej prezentaciji romana we wobłuku lětušich Lipšćanskich knižnych wikow předstaji Ričel knihu z čitanskej turneju po Němskej. Swojej (starej) domiznje geografisce najbliši budźe při tym zapřichodnu njedźelu we wobłuku Mišnjanskeho literarneho swjedźenja
Po rěčnej krajinje dundali
Choćebuz (ll/NC). Dźewjeć studentow a studentkow z uniwersity Viadrina w Frankobrodźe nad Wódru je minjeny pjatk na ekskursiji Choćebuske dróhi přeslědźiło. Zaběra z mjeńšinami je dźěl jich studija kulturnych wědomosćow. Zaměr běše, so do žiwjenja Delnjoserbow zanurić. W Serbskim instituće (SI) staj Šyman Blum a Evan Bleakly studowacym w jendźelskej rěči přednošowałoj. Wšako pěstujetej Viadrina a SI hižo dołho dobre styki, kajkež tuchwilu předewšěm docentka Karolin Bredowa dale njese.
Mjeztym bě to hižo druha ekskursija, kotraž studentam Viadriny serbski swět wotkrywa. Wjetšina studentow, kotřiž su do Choćebuza přijěli, njeje němsce rěčała. Někotři pak pochadźeja z druhich słowjanskich krajow. Woni zamóžachu zwisk k jim dotal cuzej słowjanskej rěči wutworić a někotre delnjoserbske słowa rozumić. Wosebje wulki zajim zbudźachu mjez studowacymi serbske nałožki.
Drasta pasionskich a jutrownych spěwarkow z Łužicy je drasta lěta ...
Chór Jarobinka wobkuzłał
Choćebuz (KP/SN). „Cyrkwje su wotewrjene rumy za wšěch“. Pod tymle hesłom přeprošuja cyrkwje hižo wot lěta 2002 stajnje swjatki w Choćebuzu a w Berlinje na nóc wotewrjenych cyrkwjow. Za to přihotuja w muzejach a cyrkwjach skutkowacy wosebite programy. Zdobom poskićuja ludźom składnosć, rumnosće dožiwić a na so skutkować dać.
Lětušu swjatkownu njedźelu je Spěchowanske towarstwo za serbsku rěč w cyrkwi wospjet serbski program wuhotowało. Na małej žurli ewangelsko-metodistiskeje cyrkwje w Choćebuzu je žónski ansambl Jarobinka pod nawodom Walburgi Wałdźic publikum ze serbskimi spěwami zahorił. Izabela Kałduńska je spěwarki na huslach přewodźała. Z pomocu efektow a loop-station zynki swojeho instrumenta přeměnja a zwoprawdźa tak nimale orchestralny zwuk. Z hudźbu a ze spěwami za film „Pola nas rěka wona Hanka“ su wšitcy zhromadnje publikum zahorili. Nimo toho su wobdźěłane wersije ludowych pěsnjow, kaž na přikład „Steji ta lipa“ a „Hołbik dwě běłej nóžce ma“, w delnjoserbskej rěči a slepjanšćinje zaspěwali.
Šulerjo na čitanju jako detektiwojo skutkowali
Šulerjo a šulerki pjateho a šesteho lětnika Serbskeho gymnazija Budyšin su so zašły pjatk jako detektiwojo wuspytali a za slědami a podhladnymi pytali. Wuchadźišćo: Lubina Hajduk-Veljkovićowa je dźěćom swoju nowu knihu předstajiła.
Budyšin (SN/jp). Jónu so čuć kaž detektiw? To smědźachu šulerki a šulerjo Serbskeho gymnazija Budyšin dožiwić, jako jim Lubina Hajduk-Veljkovićowa swoju kriminalku „Wćipne nosy – mysteriozne hroženja“ premjernje předstaji.
Dohromady něhdźe 35 gymnaziastow pjateho a šesteho lětnika je prezentaciju dožiwiło. Po snědanskej přestawce zetkachu so w rjadowniskej rumnosći. Byrnjež paralelnje dorostowy chór 1. kulturneje brigady za wustup we wobłuku Budyskeho nalěća zwučował (hlej tež na 4. stronje),je wjace zajimcow přichwatało hač wočakowane.
Pućowanske rozprawy serbskeho dundaka tež němsce
Po Lipsku a Kamjencu staj wudawaćel a přełožowar Friedrich Pollack ze Serbskeho instituta a lektor Ludoweho nakładnistwa Domowina Michał Nuk knihu „Von Kamenz nach Palästina“ nětko tež w Budyšinje předstajiłoj.
Budyšin (CS/SN). Friedrich Pollack a Michał Nuk předčitaštaj wčera w Smolerjec kniharni někotre pasaže z knihi Jurja Wićaza „Von Kamenz nach Palästina“. Z mysličku, zo „měła so twórba na kóždy pad šěrokej zjawnosći přistupnić“, bě so Pollack do přełožka dał. Wšako su pućowanske rozprawy Wićaza „žiwe, zabawne a druhdy samo chětro aktualne“. Hačrunjež su reportaže hłownje z 1930tych a 1940tych lět, wotbłyšćowachu so konflikty na Bliskim wuchodźe hižo tehdy. „Smalacy reporter“, kotremuž tež „serbski Egon Erwin Kisch“ rěkaja, bě w nadawku čěskeje powěsćernje po puću a dyrbješe po postupje nacijow přez Juhosłowjansku, Bołharsku a Turkowsku přeco dale na juh ćěkać, štož jeho skónčnje hač do Palestiny wjedźeše.
