Drježdźany (dpa/SN). Awtor Lukaš Ričel je lětsa swój třeći roman „Sanditz“ publikował. W srjedźišću jednanja steji Wenclec swójba a jeje stawizna wot 1970ych lět hač ke koronapandemiji a k spočatkej wójny w Ukrainje. Roman je swójbna a towaršnostna chronika. Sanditz je fiktiwne łužiske město blisko brunicoweje jamy. Ričel přiruna je z Kamjencom, Zhorjelcom, Žitawu a Běłej Wodu. We Worklecach narodźeny je rešeršujo za swój roman mjez druhim Ukrainu wopytał, zo by swójske dožiwjenja wosrjedź wójny do njeho zapřijeć móhł. Wón je so z ćahom přez Pólsku do kraja podał, hdźež hranicu přeprěčiwši wusyk zapusćenja a dołhe rynki žonow a dźěći, čakacych na to, kraj skónčnje wopušćić směć, dožiwi. Ričela su tele wobrazy po swójskich słowach tak šokowali, zo je do dźensnišeho předźěłać njezamó.

Po premjernej prezentaciji romana we wobłuku lětušich Lipšćanskich knižnych wikow předstaji Ričel knihu z čitanskej turneju po Němskej. Swojej (starej) domiznje geografisce najbliši budźe při tym zapřichodnu njedźelu we wobłuku Mišnjanskeho literarneho swjedźenja

Choćebuz (ll/NC). Dźewjeć studentow a studentkow z uniwersity Viadrina w Frankobrodźe nad Wódru je minjeny pjatk na ekskursiji Choćebuske dróhi přeslědźiło. Zaběra z mjeńšinami je dźěl jich studija kulturnych wědomosćow. Zaměr běše, so do žiwjenja Delnjoserbow zanurić. W Serbskim instituće (SI) staj Šyman Blum a Evan Bleakly studowacym w jendźelskej rěči přednošowałoj. Wšako pěstujetej Viadrina a SI hižo dołho dobre styki, kajkež tuchwilu předewšěm docentka Karolin Bredowa dale njese.

Mjeztym bě to hižo druha ekskursija, kotraž studentam Viadriny serbski swět wotkrywa. Wjetšina studentow, kotřiž su do Choćebuza přijěli, njeje němsce rěčała. Někotři pak pochadźeja z druhich słowjanskich krajow. Woni zamóžachu zwisk k jim dotal cuzej słowjanskej rěči wutworić a někotre delnjoserbske słowa rozumić. Wosebje wulki zajim zbudźachu mjez studowacymi serbske nałožki.

Drasta pasionskich a jutrownych spěwarkow z Łužicy je drasta lěta 2026. Tónle predikat spožča Němski drastowy zwjazk (DTV) mjeztym hižo 20 lět. Minjenu sobotu staj prezident DTV Knut Kreuch a braniborski ministerski prezident Dietmar Woidke (SPD) w Lubnjowje pasionske a jutrowne spěwarki z Łužicy wuznamjeniłoj. Pod nawodom kantorki Diany Šejcoweje su jutrowne spěwarki z Čorneho Chołmca, Kósobuza, Hołbina, Dešna, Mosta, Janšojc a Žylowa kěrluše „O jutrowny row“ a „Chwal toho Knjeza“ w delnjoserbskej a němskej rěči zaspěwali. Na to je kantorka přitomnym drastynošerkam z cyłeje Němskeje serbski nałožk rozłožiła. Foto: NC/Katalin Porackojc

Choćebuz (KP/SN). „Cyrkwje su wote­wrjene rumy za wšěch“. Pod tymle hesłom přeprošuja cyrkwje hižo wot lěta 2002 stajnje swjatki w Choćebuzu a w Berlinje na nóc wotewrjenych cyrkwjow. Za to přihotuja w muzejach a cyrkwjach skutkowacy wosebite programy. Zdobom poskićuja ludźom składnosć, rumnosće dožiwić a na so skutkować dać.

Lětušu swjatkownu njedźelu je Spěchowanske towarstwo za serbsku rěč w cyrkwi wospjet serbski program wuhotowało. Na małej žurli ewangelsko-metodistiskeje cyrkwje w Choćebuzu je žónski ansambl Jarobinka pod nawodom Walburgi Wałdźic publikum ze serbskimi spěwami zahorił. Izabela Kałduńska je spěwarki na huslach přewodźała. Z pomocu efektow a loop-station zynki swojeho instrumenta přeměnja a zwoprawdźa tak nimale orchestralny zwuk. Z hudźbu a ze spěwami za film „Pola nas rěka wona Hanka“ su wšitcy zhromadnje publikum zahorili. Nimo toho su wobdźěłane wersije ludowych pěsnjow, kaž na přikład „Steji ta lipa“ a „Hołbik dwě běłej nóžce ma“, w delnjoserbskej rěči a slepjanšćinje zaspěwali.