Wojerecy (KD/SN). Wjacławkec drastowy dom na Złokomorowskej 19 we Wojerecach wobsteji sto lět a je tuchwilu móhłrjec po puću do přichoda. Jako najstarši drastowy dom Wojerowskeho regiona bě a je wón městno zetkawanja.

Jako 29lětny je krawcowski mišter Jan Wjacławk­ wobchod 5. měrca 1926 załožił. Jeho dźowka Hana Bejmina, mišterka­ za žonjacu drastu a hotowar­niča je „serbski wobchod“ přez hospodarstwo NDR wjedła, doniž prawnučka Kirsten Bejmina spočatk 1990tych lět njewobzamkny, drastowy dom jako kulturne­ srjedźišćo zjawnosći spřistupnić.

Na polcach leža módroćišćane, ru­bjane a židźane płaty runje tak kaž borty a banty. Z nich maja po starodawnych předłohach a z tradicionalnymi rjemjeslniskimi technikami bluzy, suknje, fale abo měcy nastać. Fachowje wukubłani čłonojo Towarstwa za hajenje regionalneje kultury srjedźneje Łužicy sedźa za šijawami, restawruja stare dźěle drasty a zhotowjeja nowe.

Miłoćicy (SN/MiR). Oskar Mir, Walburga Wałdźic a Izabela Kałduńska, Berlinska dróha kaž tež JANKAHANKA su mjez wuměłcami, kotřiž na lětušim Witaj-festiwalu w Miłočanskej skale zahudźa. Mjez druhim su organizatorojo jewišćo natwarili, wóz za točenje napojow nastajili, sanitarne připrawy wurjedźili, techniku na potrjebu wuměłcow přiměrili, teren wudebili a dalše dźěła wukonjeli. Wabjacej budźetej Motheka (mobilna biblio­teka) a wustajeńca z titulom „Ničo njemóže, ničo njetrjeba, ničo njesmě, ničo nochce“. Grit Lemke, Erik Šysko a Maja Nagelowa porěča wo serbskich filmach, Tereza Jacobsowa wo rejowanskich lipach a Thomas Noack wo permakulturje. Dale zaběraja so ze serbšćinu na festiwalach a z wuměłstwom w skale. „Na poskitkach bohaty program měri so na wopytowarjow wšitkich generacijow“, zdźěli sobuiniciator Jakub Čornak. Nadrobne informacije pod

19. Budyski jěchanski turněr wabi kónc tydźenja do Hornjeje Łužicy

Bošecy (SN/MWj). Jěchanska připrawa w Bošecach, wjesnym dźělu Kubšic njedaloko Budyšina, přićahuje lěto wob lěto přiwisnikow konjaceho sporta, a to tež daloko za mjezami Sakskeje. Hdyž skakanske konje po parcoursu galopěruja, jěcharjo při dresurje najwyšu preciznosć pokazuja a tysacy wopytowarjow jěchanski stadion pjelnja, wotměwa so zaso jedyn z najwjetšich turněrow Sakskeje pod hołym njebjom. Mjeztym je to hižo 19. Budyski jěchanski turněr, kotryž wot dźensnišeho hač do njedźele na jěchanišću w Bošecach wuhotuja. Wopytowarjow wočakuje wjace hač 300 koni a jich jěcharjo a tež prominentny­ hósć, kaž zamołwity za zjawnostne dźěło Peter Dyroff zdźěli.

Martinec pjekarnja we Worklecach je tuchwilu wulke twarnišćo. Tam zatwarja nowu techniku. Mějićelka Therese Martin inwestuje do přichoda swojeje tradicionalneje pjekarnje.

Worklecy (mč/SN). Zastupiš-li tele dny do rumnosćow Worklečanskeje pjekarnje, njestupa ći zwučena wóń čerstweho pječwa do nosa. Město wonjatych całtow a chlěba witaja će proch twarnišća, twarski grat a pilni rjemjeslnicy. W pjekarni aktualnje twarja.

Therese Martin, mějićelka tradiciskeje pjekarnje z hłownym sydłom we Wor­klecach a předawarnju w Kamjencu, optimistisce na akciju zhladuje. Přičina za to, zo wostawaja kachle tuchwilu zymne, dźě je do přichoda sahaca změna. Wulce moderna elektriska pěc ma stare płu­nowe kachle narunać. „Nowa pěc skići nam wjele wjace fleksibelnosće. Móžemy w njej jednotliwe ‚poschody‘ indiwidualnje posłužować a za pječwo trěbnu temperaturu eksaktnje nastajić“, Therese Martin wuswětla. Nimo toho su zdobom stary wuheń wotstronili, z čimž je w pjekarni wjace městna nastało.