Za mjezami, w Čěskej republice, sym někotrehožkuli Serba zetkała, kiž hižo dawno wjace w Serbach njebydli. Dopominam so na rodźeneho delnjeho Sulšečana Michała Michałka, we Varnsdorfje bydlaceho. Wón běše swój čas jedyn z najlěpšich pjasćo­warjow susodneho kraja. Widźu žonje w Chřibskej, kotrejž mi při puću stejo wo swojim dźěćatstwje we Łužicy powědatej. Njezapomnite su mi wjacore zetkanja z wučerjom Hanušom Härtelom, kotryž je serbsku Łužicu jako awtodidakt-wuměłc w swojich mólbach zwěčnił. Kelko dopomnjenkow drje druzy Serbja a Češa na tajke zetkanja maja? Wone so pozhubjeja. Přičiny za to su wšelakore. Nichtó je njenapisa. Tych, kotřiž su po wójnje z Łužicy do Čěskeje šli, je dźeń a mjenje. Zetkanjow mjez Serbami a Čechami, kotrež korjenja w jich zwjazowacych stawiznach, je mało. Hladajo na to mam projekt Budyskeju wědomostnikow, we Varnsdorfje drěmace zwiski z młodym widom wožiwjeć, za přewšo trěbny a wužitny. Milenka Rječcyna

Jadwiga Čižankowa je w běhu swojeho powołanskeho skutkowanja stajnje na dobro serbskeho kubłanja dźiwała

Wot lěta 1988 je Jadwiga Čižankowa jako wučerka a štyri lěta pozdźišo tež jako ­šulska nawodnica na dobro serbskich a serbšćinu wuknjacych dźěći skutkowała. Na jich dobro a runje tak tež na dobro kolegow a kolegowkow a staršich je so wona w kruhu tych, kiž wo kubłanskich prašenjach rozsudźeja, zasadźiła. Lětsa je so wona na sabatowe lěto podała, klětu poda so na wuměnk. Milenka Rječcyna je so z Jaworčanku rozmołwjała.

Poda-li so wučer na wuměnk, so bjezdwěla na mnohe podawki dopomina. Kotre to su, kotrež Was dźensa hišće jimaja?

J. Čižankowa: To je poprawom wuwiće w běhu swojich powołanskich lět. Přirunuju spočatne lěta z dźensnišim časom, stej to rozdźělnej swětaj. Na čo so wosebje dopominam? Na kóždy pad na dźakownu a přiwisliwu dźěćinu kaž tež stajnje pilny a kooperatiwny wučerski team našeje šule. Wosebje rjany čas běchu lěta 2000 do 2003, čas našeho projekta z dwurěčnymi šulemi w Awstriskej a Madźarskej. To bě tehdy takrjec „naša swětłownja“.

W rozprawje wo połoženju serbskeho ludu je předsyda Domowiny Dawid Statnik wažnosć rěčneho kubłanja wu­zběhnył: „Smy cil definowali, spočatk 22. lětstotka 100 000 serbowacych měć.“

Berlin (SN/mb). Běše to třeći mjeńšinopolitiski termin tydźenja: Najprjedy so póndźelu w Berlinje mjeńšinowa rada schadźowaše, zo by dalšej podawkaj přihotowała. Tomu je so wuradźowanje ­tutoho gremija Frizow, Danow, Sintow a Romow a serbskeho ludu a zastu­pjerjow delnjoněmčiny z rozmołwnym kołom „mjeńšiny“ nutřkowneho wuběrka Zwjazkoweho sejma přizamknyło (Serbske Nowiny su rozprawjeli). Wčera nawječor su so pod nawodom Natalie Pawlik (SPD), społnomócnjeneje za mjeńšinowe naležnosće zwjazkoweho knježerstwa, čłonojo poradźowaceho wuběrka za prašenja serbskeho ludu poboku nutřkowneho ministerstwa na posedźenje zetkali.

Po cyłym swěće ma Praha, čěska stolica, mjeno „Złota Praha“ a my wjeselimy so na złotu nazymu. Lětuše babylěćo je dobra pokazka na nju. To pak njejstej jeničkej přičinje, zo su sej šulerjo 10. lětnika Worklečanskeje wyšeje šule „Michał Hórnik“ tele město za swoju wotchadnu jězbu wuzwolili. Toho sym sej wěsta.

Dopominajo so na swoje jězby tam wěm, kotry hłuboki zaćišć je Praha we mni zawostajiła. Hišće dźensa spominam na wodźenja z Hańžku Winarjec-Orsesowej po Karlowym mosće hač k Łužiskemu seminarej abo pozdźišo z Radekom Čermákom po hórkach, z kotrychž skići so jónkrótny wid na město. Wěm, hdźe je Kafka bydlił a znaju Židowsku štwórć. Štož je mi wažne rjec: Praha wostanje njezapomnita za kóždeho Serba abo serbšćinu wuknjaceho. Přetož zwiski mjez čěskim a serbskim narodom njedadźa so přetorhnyć, dołhož swět budźe. Dokelž tule słowjansku wzajomnosć njesu generacije dale – na zbožo! Milenka Rječcyna