Stephanie Domaschke z Wotrowa piše połnje zapala knihi za dźěći, młodostnych a dorosćenych

Merle lubuje potajnstwa, hódančka a dyrdomdejstwa. Rebeliska a sebjewědoma wona we wšědnym dnju wustupuje. Hólcam napřećo ma wona rady poslednje słowo. „Wona njeje na hubu padnyła. Wona je tajka, kaž bych ja snano rady jako dźěćo być chcyła. Kajkež chcedźa holcy rady być, ale być njesmědźa“, wopisuje wučerka na zakładnej šuli Stephanie Domaschke z Wotrowa rjekowku swojeje serije knihow za dźěći a młodostnych „Mystiske dyrdomdejstwa Merle“. W knihach „Króna hadźaceho krala“, „Dźowka wódneho muža“, „Roznjemdrjeny wichor“ a „Spěw ­Božeho žałosćenja“ piše wona wo Łužicy za 10- do 14lětnych.

Wo čěskim tydźenju na Budyskim Serbskim gymnaziju

Čěski tydźeń na Serbskim gymnaziju w Budyšinje steješe cyle w znamjenju zetkawanja, rěče a žiweho serbsko-němsko-čěskeho přećelstwa. Cyły tydźeń dołho běchu dny wučby wosebite dožiwjenje – w rjadowniskich rumnosćach, w swójbje a wosrjedź města.

Přichad a prěni šulski dźeń

Druhu adwentnu njedźelu zaćahny­štej šulerce Warnočanskeho gymnazija Nela a Markéta do internata Serbskeho gymnazija a slědowaštej cyły tydźeń wučbje w rjadowni 10-2. W prěnjej hodźinje ­čěšćiny zeznaštej z pomocu wše­lakich zeznawanskich hrow swojich nowych sobušulerjow a dóstaštej po tym wodźenje po šuli. Popołdnju wotkryštej sej wonej město, zhoništej wjace wo stawiznach Budyšina a daštej dźeń na adwentnych wikach z tradicionelnym dźěćacym punšom wuklinčeć.

Němsko-čěski projektny dźeń 6. lětnika

Pisana biografija serbskeho wšudźebyła

Lětsa je w Ludowym nakładnistwje Domowina zajimawa nowostka „Z Prahi do Palestiny“ wušła, kotruž rady serbskim čitarjam doporučuju. Poprawom wšak so wo nowostku njejedna. Dopomnjenki ­Jurja Wićaza (1899–1973) wuńdźechu pod titlom „Z Kamjenskim nosom“ w dwěmaj dźělomaj hižo w lětomaj 1961 a 1963. Nětko so wone, hromadźe z dotal njewozjewjenym fragmentom 3. dźěla, do jedneje knihi zjimachu. Nastork za wozjewjenje je přišoł ze strony stawiznarja Serbskeho instituta dr. Friedricha Pollacka, kiž je zdobom wudawaćel powažneje knihi. Wona wobsahuje přidatnje z jeho pjera zawod do žiwjenja Wićaza a do editoriskeje stawizny knihi, wobšěrne přispomnjenja k stawizniskemu kontekstej Wićazowych dopomnjenkow a zajimawe historiske fota. Kniha je wjazana w tak mjenowanej klapowej brošurje, při čimž je zadnja klapa přidatnje falcowana a přez knižny blok połožena, tak zo skutkuje kniha kaž pućowanske brěmješko. Tak je nastało w cyłku atraktiwne nowowudaće. Wočiwidne manko je bohužel nadměrna ličba dźělenskich zmylkow.

Přełožk klasikarja młodźinskeje literatury přeswědča z wobrazliwej, originalej wotpowědowacej rěču a mystiskej atmosferu

Otfrieda Preußlerowa wjele mytowana twórba „Krabat“ z lěta 1971 słuša k němskorěčnym klasikarjam młodźinskeje literatury. Wona předleži we wjace hač 37 přełožkach – wot tutoho lěta tež w hornjoserbšćinje. Serbska wersija „Krabat a čorny mišter“ bu wot Lubiny Hajduk-Veljkovićoweje a Dušana Hajduka-Veljkovića přełožena a wuńdźe jako kapsna kniha w jeju nakładnistwje Veles.