Je angažowanych ludźi w zjawnym serbskim žiwjenju, kotřiž pola druhich prašenje budźa: Kak woni to wšo zdokonjeja, štož widźimy? A runje přikład Kathariny Jurkoweje pokazuje, zo móžeš při tym wjele wjesela měć.

Wjetšina našich čitarjow drje Katharinu Jurkowu najdlěje jako regionalnu rěčnicu Domowiny za teritorij župy „Michał Hórnik“ znaje, wšako funkciju hižo wot lěta 2009 wukonja. Jeje powołanska biografija je so jako přistajena serbskeho młodźinskeho towarstwa PAWK započała, doniž njebu projektna sobudźěłaćerka za rěčny marketing w Rěčnym centrumje WITAJ (RCW). Za nowe wužadanje w serbskim třěšnym zwjazku je so Katharina Jurkowa tehdom samo dočasnje z maćerneho dowola wróćiła.

Lukáš Novosad rozłožuje někotre přičiny wosebiteho poćaha Čechow k serbskemu dźiwadłu

Sobotu, 8. februara před šěsć lětami sta so něšto njewočakowane: Ludźo w jenož napoł wobsadźenej žurli Budyskeho dźiwadła su sej na serbskej prapremjerje jendźelskeje hry Dołhož fenki běža cyły wječor ze směchom brjuch dźerželi a na kóncu do směra dźiwadźelnikow brawo wołali.

Rozmołwa z architektom Hanušom Härtelom, kotrehož swójba w Čěskej hižo w štwórtej generaciji serbuje

Hanuš Härtel je architekt a bě předsyda Towarstwa přećelow Serbow w Praze. Za swój čas je so za to zasadźował, zo je so towarstwo po sydom lětach přestawki lěta 2009 zaso do Serbskeho seminara nawróćić směło. Tón raz pak rěčimoj wo jeho swójbje a poćahu k serbšćinje. Wšako Härtlec swójba wot Druheje swětoweje wójny w Čěskej bydli a hižo w štwórtej generaciji tam serbuje. Kak tomu? Wo tym je so Lukáš Novosad z nim rozmołwjał.

Twoja mać je Čechowka a twój nan Serb, štož rěka, zo sy po połojcy Serb.

Štož mojeju staršeju nastupa, je to prawje. Štož mje nastupa, njejsym so ženje jako napoł Serb abo napoł Čech začuwał, ale sym prosće Serb a Čech. Wobě identiće stej mi bliskej.

Twój dźěd bě so rozsudźił w Čěskej wostać, potajkim sy ty třeća generacija wašeje swójby, kiž je z Łužicy preč. Pola mnohich emigrantow so maćeršćina hižo w druhej generaciji zhubi a woni rěč noweho stata přiwozmu. Ty pak serbuješ. Kak tomu?

Na kulturnym polu nazhonjamy w Serbach wjele, štož je nam blisko a lubo. Ale tež to, štož je daloko preč, zamóže nas jimać a nam nowe impulsy dawać. Wo tym so w tutej rubrice pisa.

Jedna z tych knihow, kiž sym jako dwanaćelětna přeco zaso čitała, je „Dźenik Anny Frank“. Jednora kapsna kniha, zapadoněmske wudaće, bě so do staršiskich knižnych polcow dóstało. Dźensa steji kniha w mojim kamorje. Strony wupaduja. Ale dopomnjeće na wosud židowskeje holcy, na jeje putace­ wopisanje žiwjenja w chowance w Amsterdamje za čas nacistiskeje wobsadki mje njepušći. Najskerje je to jedna z přičinow, zo so stajnje znowa za stawizny a wosudy Židow zajimuju­. W dowolu w krajach wuchodneje Europy storčiš spochi na jich pozabyte slědy.