Dźěći pytaja na zahrodźe za překwapjenkami, kotrež je jutrowny zajac schował. We wobrazomaj smy zmylki zatwarili. Tuž móžeće so tež wy, lube dźěći, na pytanje podać. Namakaće 10 rozdźělow?
Hódančko Wěš, do kotreje z wotpowědnych dźěrkow so jejka kuleja? Wzmi sej pisak a wuspytaj!
Cyła Koćinska wjesna młodźina je stajnje zhromadnje z kolesom do Šunowa na reje jězdźiła. Za mój čas započachu so sobotne reje w 19 hodź. a zdypkom wo połnocy přesta kapała hudźić. Njedźelu so reje hodźinu prjedy zahajichu a běchu wotpowědnje prjedy nimo. Najwažniša pak bě zastupna kartka. Bjez tajkeje njejsy so scyła na žurlu dóstał. Poprawom mějach stajnje zbožo, zo je mi ju něchtó sobu wobstarał. Jenož jónu dyrbjach wonka přihladować, ale z małkim trikom smědźachmoj z přećelku tola hišće na rejwansku žurlu. Nimo toho mějachu jednotliwe wjesne młodźinske cyłki swoje blida. Tak je poprawom kóždy wědźał, zwotkel štó pochadźa.
Marius Adam z Radworja:
Tema lětušeje olympiady bě lěs, štož bě jara rjenje. Hižo póndźelu přewjedźechmy lěsny běh ze wšelakimi stacijemi. W běhu olympiady zhotowichmy w skupinskim dźěle plakat, kotryž smy w ertnym pruwowanju předstajili. Dny běchu jara wotměnjawe a rjane.
Štóž rady wari, wobsedźi zawěsće knihu „Warić z Tomašom“, kotruž je Ludowe nakładnistwo Domowina wudało. Z kucharjom Tomašom Lukašom pak móžachu dźěći w Budyskim „Wjelbiku“ zhromadnje warić a snano tež tón abo tamny recept zhonić, kiž w knize njesteji.
Wulki lóšt a wjeselo při warjenju měješe minjenu póndźelu wosom čitarjow dźěćaceho časopisa Płomjo. W Budyskim „Wjelbiku“ wočakowaše jich kuchar Tomaš Lukaš, kiž bě recepty za słódny meni spřihotował. Tak nawarichu zhromadnje z profijom běrnjacu poliwku a pjelnjenu kokošacu hrudź z morcheju a tak mjenowanymi běrnjacymi blinijemi. Jako chłóšćenka sydaše hišće šokolodźany tykanc z jabłukami a ze słódnym waniljowym lodom. Zo je so młodym kucharjam meni radźił, pokazachu spokojne mjezwoča staršich, kotrychž běchu sej do hosćenca přeprosyli. Tak njetrjebaštaj mać abo nan wječer přihotować, tónraz so dźěći wo to starachu. Tomu abo tamnemu bě póndźelne zarjadowanje Płomjenja zawěsće pohon, hdys a hdys so sam we warjenju wuspytać. Bianka ŠeferowaHusler Jozef Farkaš so w orchestrje Serbskeho ludoweho ansambla woprawdźe doma čuje. Mnohe lěta hižo w tutym hudźbnym ćělesu w Bratislavje rodźeneho Słowaka widźiš. „Lětsa w awgusće budźe tomu 40 lět, zo stach so z hudźbnikom orchestra SLA. 40 lět so tež za mnje njeje bjez slědow minyło. Přiwšěm so w orchestrje woprawdźe derje čuju, to je moje žiwjenje“, Jozef Farkaš powěda. Zdobom je so do serbskeje kultury, do hudźby zanurił, so do njeje zalubował. 59lětny samo praji, zo so čuje kaž Serb. W mjeztym nimale 40 lětach měješe wón w SLA rjane dožiwjenja, ale je tež sobu přetrał ćežke časy dalšeje eksistency kulturneje institucije. „Tole wšitko mje z SLA kruće wjaza.“ Tak je w Budyšinje namakał swoje doma, swój schow.
Pohlad do tworjenja awtorki Olgi Grjasnoweje
Za serbskich čitacych stej dwurěčnosć a kulturna mnohostronskosć normalita. Wonej wotbłyšćujetej so w serbskej literaturje, kotraž po lěće 1945 přewažnje paralelnje tež němsce wuchadźa. Husto awtorojo dwurěčnosć tež w tekstach samych tematizuja – tak na přikład Kito Lorenc, Jurij Brězan abo Róža Domašcyna. Tež načasny serbski roman Lubiny Hajduk-Veljkovićoweje „Módre buny“ serbsko-němsku towaršnosć we Łužicy wotbłyšćuje.
W němskej načasnej literaturje je so w zašłych lětach wosebje přez migraciju nowa wotewrjenosć za mnohorěčnosć a za ludźi wuwiwała, kotřiž su wosrjedź wšelakorych kulturow žiwi. Tak spožčeja na přikład literarne Myto Adelberta von Chamisso z cilom, awtorow a awtorki spěchować, kiž su němčinu hakle pozdźe nawuknyli a kotřiž změnu kultury w swojich knihach wopisuja. Mjez wuznamjenjenymi su na přikład Emine Sevgi Özdamar (1999), Zsuzsa Bánk (2004), Feridun Zaimoğlu (2005), Saša Stanišić (2008) a Abbas Khider (2017). Spěchowanske myto 2015 dósta Olga Grjasnowa.