Smy doooobyyyyyyyyyyliiiii! Nad Rujanami zmawuje zaso serbska chorhoj. Serbska ludowa armeja je prastare słowjanske sydlišćo wróćo zdobyła a tak starodawne žadanja wótčincow a słowjanskich přećelow we wukraju spjelniła.
Zakład historiskeho dobyća bě wukaz noweho Serbskeho sejma, zawjesć powšitkownu wobornu winowatosć za młodych serbskich pachołow. Tak móžeše prěnju bojowu jednotku z 15 wojakami nastajić.
Cyła akcija by so bjezmała nimokuliła. Falowacych pjenjez dla dyrbjachu jenički pancer serbskeje armeje pola wikowarja šrota kupić. Hólcy w Rostockec awtowej porjedźerni w Chelnje motor přehladachu a staru karu wobarbichu. Chorhoje je Serbska kulturna informacija w Budyšinje sponserowała. Granatu, kotruž je serbski pancer sobu měł, bě něchtó na wotpadkowej deponiji w Rakecach njedaloko bywšeje municiskeje fabriki namakał. Ta wšak armeji tež dosahaše: Jenički wutřěl z kanony a hižo bě wšón FKK-pobrjóh wuprózdnjeny. Tak móžachu tam hnydom prěnju wojersku paradu přewjesć a z pancerom tróšku tam a sem jězdźić.
awgust
Medije dopominaja na njesměrnu horcotu zašłeho lěta, jako bědźachmy so tež w Hornjej Łužicy z temperaturami wokoło 35 stopnjow a wjace. Na to dopominać je tež wulce trěbne, wšako je lěćo 2019 wšo druhe hač rjane. Temperatury nic wjace hač 20 stopnjow a nastajnosći dešć mnohim ludźom dowol skepsaja. To drje su němscy wjedrarjo hižo dawno wěšćili, jenož wěrić jim to w Serbach nichtó chcył njeje. Tohodla je Załožba za serbski lud nětko městno meteorologi wutworiła, kiž ma so wo kmańše wjedro starać.
december
Jako bu znate, zo so lětuša patoržica cyle njejapcy 24. decembra wotměje, dóńdźe w šěrokich kruhach wobydlerstwa k wulkej panice, dokelž dźě tež přichodnej dnjej žane wobchody wočinjene njebudu. To wjedźe k wulkemu nakupowanju a doma k składowanju, štož wikowarjam zaso rekordne wobroty wobradźa. Přiwšěm chcedźa lětsa prěni raz nuzowu słužbu zawjesć a z njej zawěsćić, zo nikomu ničo njepobrachuje. Jeli potajkim druhi swjaty dźeń tola poł kuska butry faluje, njebudźe to žadyn problem.
nowember
Dokelž sej łužiske wjelki nazymu dosć tuka za zymske měsacy nažeru a wowčerjam wotpowědnje wulke škody načinjeja, chcedźa serbske institucije na njekonwencionelne wašnje pomhać a přewulkim škodam zadźěwać. Tam, hdźež wjelk najčasćišo zachadźa, ma najlěniši sobudźěłaćer institucije nócnu stražu přewzać a jeho w padźe nadpada wućěrić. Wšako móže so nazajtra na dźěle wuspać. Za škit swojeje wosobiny pak budźe sobudźěłaćer na nócnym zasadźenju zakukleny, zo njeby nichtó spóznał, wo koho so jedna.
Z jehłu a nitku pisane motiwy pletwy abo kwětkow na płaće wušiwać je wuměłske rjemjesło, kotrež w Žylowskej šwalčerni narodneje drasty wobknježa. Hižo wot dźěćastwa stej najprjedy Doris Heinzowa a pozdźišo jeje dźowka Delia E., wudata Münchowa, z wuměłstwom wotrostłoj. Dar, z jehłu a nitku wobchadźeć móc, bu jimaj do kolebki połoženy. Njezadźiwa tuž, zo so jeju zahoritosć w zhotowjenych dźělach delnjołužiskeje narodneje drasty, kaž rubiškow abo lapow, wotbłyšćuje.
Redakcija je młode awtorki prosyła, zo bychu sej starše rysowanki abo mólby wobhladali a na to stawizničku napisali. Jamila Žurec, Annamaria Hadankec a Hanžka Wjeselic połožeja čitarjam swoje wupłody pod hodowny štom.
Je zyma. Hižo tydźenje dołho so sněži. Štomy su nahe, puće hładke a wšitko je kaž wot wětřika wudute. Nihdźe žaneje čłowječeje duše. Sedźa nutřka za ćopłymi kachlem, chłóšća sušenki a čakaja spěwajo na přichad Božeho dźěsća.
Hodowny a adwentny čas je chwila pokoja. Tola nic za wbohe ptački. Wone maja wulku nuzu, zo scyła přežiwja. We hłubokim sněze pyta módrawka wša zrudna podarmo za něčim, z čimž móhła so nasyćić. Naběrki ptačkow su dawno přetrjebane. Z prózdnymaj wočomaj suta škrěkawa do zasněženeje krajiny. „Hdźe jenož naš přećel, tón Měrćinkec Achim, wostanje? Kóždu zymu je so luboznje wo nas starał, ale lětsa je, kaž by na nas zabył“, mórkota nabruń ptačk z módrymaj křidleškomaj a dołhim pyskom. Z miłym posměwkom swojeju něžneju woči sněhowy muž ptačinu tróštuje.
„Hač do dźensnišeho zajimuju so za žiwjenske wašnje a byće, za konflikty Serbow. Mam to za napjate a móhł sej dalši film wo tym předstajić. To je poćah, kotryž sej njetrjebam barbić. Je tu hižo přeco był.“ To praji Kornrad Herrmann, filmowc, režiser a filmowy producent. Z Budyšina pochadźacy wuměłc je 16. nowembra w Berlinje 70. narodniny swjećił. Zdobom zhladuje na 20lětne wobstaće swojeje firmy „Herrmannfilm“, kotruž ma jeho dźowka nětko na starosći. „Na to sym jara hordy a to bě mi nimo narodnin z přičinu, rjenje swjećić.“
W cyłym swojim filmowym tworjenju je so Konrad Herrmann žiwjenju, byću a traću Serbow wěnował. „Na to serbske sym přeco ze sympatiju a lubosću zhladował, a to tež dźensa hišće činju. Poselstwo abo wizije mje wabja a pohonjeja.“
Běše něhdy holčka, kotraž rady k swojej kmótře chodźeše. Wona bjerješe dźěćo stajnje sobu na hermank. Dźiwaše pak jenož na tunje poskitki a wadźeše so z překupcami wo płaćiznu. Holčka pak wobdźiwaše twory, jasnu škleńcu, kotraž so w swětle wšěch barbow tučele frinkoleše, mjechke wowče kožuchi, wótre nože, krute deski a kuchinsku nadobu. Wšo to poskićachu předawarjo na wulkich blidach a chwalachu swoje twory w najwyšich zynkach.