Wuběrna grafikarka a ilustratorka
Lětuša 144. schadźowanka, zarjadowana prěni raz w Budyskim Němsko-Serbskim ludowym dźiwadle, je so najebać mjeńše techniske a organizatoriske njedostatki poradźiła. Wjeršk programa na žurli wulkeho domu NSLDź pak njeběchu kabarety studentow a gymnaziastow, ale wustup studentskeho chóra pod nawodom Michała Donata. Ze spěwom „Schadźowanka radowanka“, kotryž běštaj Detlef Kobjela (hudźba) a Kito Lorenc (tekst) składnostnje 125. „zetkanja serbskeje inteligency“ spisałoj, spominachu spěwarki a spěwarjo na njeboćičkeju serbskeju wuměłcow. Z hitom „Billie Jean“ Michaela Jacksona, zanjesenym z elanom a entuziazmom kaž tež z rytmiskej podpěru tak mjenowaneje human beat boxsy, tworjachu spěwarjo-studenća wurjadne finale. Wulki aplaws přihladowarjow zaležeše zawěsće tež na mjez parodiju a hommage chabłacym přewodźe Richarda Nowaka, kiž ameriskeho stara rejujo imitěrowaše.
Wot časa pomjenowanja Leaderoweho regiona Hornjołužiska hola a haty před dźesać lětami buchu hižo mnohe projekty zwoprawdźene. Wobłuki toho su najwšelakoriše a sahaja wot infrastruktury přez turizm hač k hospodarstwu a bydlenjam předewšěm za młode swójby, kotrež chcychu twarsku substancu na wsy zachować a dale wužiwać. Hłowne zaměry toho su regionalne tworjenje, žiwjenska kwalita, kooperacija a dwurěčnosć, skrućenje zhromadnosće a wuwiće přirody. Serbske Nowiny chcedźa so spěchowanym wjerškam přichodnje wěnować a je bliže předstajić.
Dźěćatstwo w narańšej ewangelskej kónčinje mjez Bukecami a Lubijom kónc 19. lětstotka wopisuje 1962 zemrěty Richard Zahrodnik. Originalny němskorěčny tekst ze swójbneho archiwa staj jeho prawnučk Friedhard Krawc a Arnd Zoba-Bukečanski zeserbšćiłoj.
Lětuša kermuša wěriwym Ralbičanskeje wosady zawěsće dołho w pomjatku wostanje. Tak swětły a wustojnje ponowjeny Boži dom drje bě wosadnym wulka překwapjenka, jako jón prěni raz w cyłku wuhladachu. Barba na sćěnach njebě ani hišće tak prawje sucha a scyła dychaše cyrkej to nowe a rjane, štož dołho trajace ponowjenje wuskutkuje. Lětsa su zawěsće tež mnozy kermušni hosćo z wěstymi wočakowanjemi na swjatočnu kermušnu Božu mšu přichwatali. Nadźijomnje njejsu swětłosće a čerstweje barby dla w swojej pobožnosći přejara myleni byli.
W krajach z dołhej čajowej tradiciju njejsu so jenož w běhu lětstotkow najwšelakoriše družiny čaja, wašnja přihota a wobrjady wuwiwali, ale tež wotpowědna domjaca nadoba. Z Ruskeje znajemy na přikład samowar, w Japanskej wužiwaja kyusowe kany, kotrež maja město wucha přimadło w prawym kuće k wuliwakej. A w Chinje, kak móhło tež hinak być, je hnydom cyły retomas wšelakeje čajoweje nadoby nastał. Něchtóžkuli snadź znaje kany z lateho železa, kotrež hodźa so zdobom jako kotoł wužiwać.
Wulke wokno při zachodźe do Choćebuskeho Serbskeho domu kóždemu nimoducemu hnydom napadnje. Keramiske wudźěłki, figurina w delnjoserbskej drasće kaž tež dalše eksponaty ludoweje kultury, knihi LND a druhich łužiskich nakładnistwow, cejdejki, tež ze serbskej hudźbu, wuměłstwowe wobrazy a tajke a hinaše zajimawostki budźa zajim a přeprošuja ludźi do tamnišeje Serbskeje kulturneje informacije LODKA.
Wopytowar runje z jeje nawodnicu rěči, ze 56lětnej Milenu Stockowej. Muž zajimuje so za wšelake serbske pohladnicy, tež historiskeho razu. Přećelnje a z mnohimi informacijemi rozłožuje Choćebužanka kupcej wšelake z pohladnicami zwjazane zajimawostki a pozadki. Kedźbliwje wopytowar šefinje LODKI připosłucha. Praša so jeje tež tójšto a dóstawa jasne wotmołwy. Na kóncu sej wjacore pohladnicy kupi a so z dźakom a spokojny rozžohnuje.
Pohlad do noweje knihi „Hura, prózdniny!“
Sće ju hižo wuhladali abo sej samo hižo prěnje stronki ze zajimom přečitali? Rěču wo nowowudaću „Hura, prózdniny“! Pisany cover knihi so jenož w regalach kniharnjow njebłyšći, ale zawěsće tu abo tamnu hodźinku z čitanjom doma zesłódni. Kniha drje měri so na dźěći wot wosom lět. Myslu pak sej, zo so dorosćeny w někotrejžkuli situaciji zaso namaka kaž tež wšelakore mysle a dožiwjenja rozumi.
Šula za delnjoserbsku rěč a kulturu wukonja dobre dźěło za jeju spěchowanje. Wot februara 2017 nawjeduje kubłanišćo Uta Henšelowa z Lubnjowa. Alfons Wićaz je so z njej rozmołwjał.
Kak sće so jako tworjaca wuměłča do tuteje za Was noweje funkcije zadźěłała a što je Wam wosebje wažne?
Daloko za mjezami Łužicy znata je Gertrud Wincarjowa. Wona běše za čas NDR a po politiskim přewróće 17 lět wjesnjanostka Čorneho Chołmca, po tym wosom lět z wjesnej předstejićelku a předsydku serbskeje přirady Wojerec. Hišće znaćiša pak je jako załožićelka Krabatoweho towarstwa, spěchowarka serbskich tradicijow, hibićiwa a wuspěšna iniciatorka nastaća Krabatoweho młyna. Powědanje Wincarjoweje a dalšich Čornochołmčankow wo njej spisa Gabriele Kohlmann 104stronskeje němskorěčneje knižki „Dźiwje lěta Gertrud Wincarjoweje ...“, kotraž je lětsa wušła.