Philomena Kurjatec wupraja so w zwisku z powołanskimi wikami minjeny štwórtk w Ralbicach:

Wulku chwalbu chcu wuprajić wšěm organizatoram regionalnych powołanskich wikow na Ralbičanskej šuli. Tutón wulkotny event pokaza, kak bohata na powołanskich perspektiwach je naša Łužica. Pisana paleta najwšelakorišich poskitkow njewabješe jenož šulerjow, ale tež tych, kotřiž chcedźa so znowa wusměrić. Wosebje lubješe so mi, zo steješe za nimale kóždym blidom znajmjeńša jedna wosoba, kotraž móžeše serbsce wo swojim dźěle rozprawjeć. Tohorunja zwjeselace bě, zo předstajištej powołanje zwjetša wobaj splahaj. Wšako je skónčnje načasu, stereotypiske předstawy wo „žónskich“ a „muskich“ powołanjach zašłosći přewostajeć. Wutrobny dźak za wšu inwestowanu prócu před a za kulisami. Nadźijam so, zo młódša generacija tuž spóznawa, zo so wudani we Łužicy wostać. Jasnje wšak je: Přichod wona ma!

Jan Wjenk z Wotrowa wupraja so w zwisku z narěču bamža Leja XIV. před zhromadźiznu UNESCO w Parisu:

Nawjazujo na přednošk bamža Leja XIV. 25. septembra w Parisu, kotryž poruča wšěm ludam přemyslować a jednać, běch hnuty a njemóžach so změrować, myslo na Druhu swětowu wójnu, jako dyrbjach jako štyrilětny hólc na připój­snjenym ručnym wozu pola bura, kotryž měješe jenož hišće konja, we wójnje ćěkać. W pincy pod bróžnju smy spali a ležach na starych durjach na rěpje a neplach za schodom, a znaći z Delan jenož rózarije spěwachu.

Hdyž dźensa bamž Leo XIV. ludźi namołwja, z druhimi rěčeć, myslach tež na swójby z dźěćimi a młodostnymi, kiž su wot wójnow potrjecheni. Nětko zaso započnu w bliskim Zhorjelcu, so z wojerskej techniku zaběrać, bjez zmysła.

W susodstwje na Tuchorskej horje blisko­ Wujězda běchu atomowe brónje składowane. Tam staj sej, tak steješe w Katolskim Posole, ameriski a ruski general ruku zawdałoj a běchu brónje wotwjezli. Spominamy kóždolětnje na pokutnym dnju z małym nyšporom na to. Dźensa móža rakety kóždu kónčinu docpěć, to njech je kóždemu wědome.

Šefdirigentka Serbskeho ludoweho ansambla Katharina Dickopf je nam w zwisku z powěsću wo smjerći Ulricha Pogody slědowace linki sposrědkowała:

Smjerć Ulricha Pogody je mje jara zrudźiła. Runočasnje sym dźakowna, zo smědźach jeho wosobinsce zeznać a so w zašłymaj lětomaj na rozdźělne wašnje tež z jeho hudźbu zetkawać. Na swojim nastupnym koncerće ze Serbskej komornej filharmoniju sym prěni raz jednu z jeho twórbow, jednu z jeho „Marionetowych rejow“, dirigowała. Dalše twórby wot njeho smy mjez druhim we wobłuku našich sinfoniskich koncertow předstajili.

W zwisku z předstajenjom oratorija „Wulkotna woda“, wo kotrymž su SN dnja 14. septembra rozprawjeli, je nam Regina Šołćina z Konjec slědowace linki napisała:

Pozitiwnym dopisam wo oratoriju „Wulkotna woda“ chcu so na tutym městnje přizamknyć. Njejsym božedla žadyn hudźbny fachowc, ale posudźuju z wutrobu, što je hódne a za mnje rjane. Sym wotewrjena za kóždy žanr hudźby, wšojedne hač swětny abo sakralny, klasiski abo ludowy.

Za klasiku so přeco w žiwjenju horjach, wosebje za komponistow Verdija a Mozarta. Wjele tačelow w mojim kamorje wo tym swědča. Ludowa hudźba pak je hłuboko we mni zakorjenjena, a to tež dla mojeho nětko zemrěteho mandźelskeho, kiž je 50 lět w Serbskim muskim chórje Delany sobu skutkował, a jón pod Alfonsom Hrjehorjom sobu załožił. Ja pak hrajach někotre lěta pod nawodom njeboh Bena Měrćinka, našeho wučerja, w šulskej instrumentalnej skupinje mandolinu.